Data publikacji: 16.02.2024

Spis treści

1. O czym jest ten artykuł?
2. Kto może odbyć karę w domu, zamiast w więzieniu?
3. Czy muszę być właścicielem mieszkania w którym chcę odbyć dozór?
4. Jaka jest szansa, że dostanę zgodę na dozór elektroniczny
5. Od czego zależy szansa na to, że dostanę dozór elektroniczny?
6. Jak moja sytuacja wpływa na szanse na bransoletkę?
7. Co muszę udowodnić, żeby zwiększyć szanse na opaskę?
8. Jak napisać wniosek o dozór elektroniczny?

1. O czym jest ten artykuł?

O tym jak – zgodnie z prawem – uniknąć więzienia, choć dostałeś karę pozbawienia wolności. Jeśli obawiasz się, że sąd Cię skaże i pójdziesz do więzienia albo wyrok już został wydany i zastanawiasz się co teraz zrobić, nie wszystko stracone.

W wielu przypadkach więzienia można uniknąć. W tym artykule zajmę się opisaniem tego, jak legalnie uniknąć więzienia, chociaż sąd skazał Cię na taką właśnie karę.

Możliwości jest kilka, ale ja opiszę tu tylko jedną z nich, czyli tak zwaną “bransoletkę”, “obrączkę”, “obrożę” lub System Dozoru Elektronicznego. Wszystko co trzeba na ten temat wiedzieć znajduje się poniżej i w kolejnych artykułach, które mogą Ci pomóc. Przeczytanie tego artykułu zajmie kilkanaście minut, ale warto je poświęcić, by uratować miesiące życia na wolności.

2. Kto może odbyć całą karę w domu, zamiast w więzieniu?

Najważniejszy warunek to skazanie na karę więzienia wynoszącą maksymalnie 1 rok i 6 miesięcy. Z systemu dozoru elektronicznego nie może skorzystać recydywista wielokrotny, ale omawianie tego warunku pominę, bo kto wielokrotnie odbywał karę pozbawienia wolności, ten zapewne ma inne źródła wiedzy na temat tego jak sobie pomóc, niż czytanie mojego artykułu.

Musisz dysponować miejscem, w którym chcesz odbyć karę w dozorze elektronicznym, czyli mieszkanie lub dom. Standard lokalu nie jest ważny, ale ponieważ dozór jest wykonywany przez urządzenie łączące się z centralą, musi istnieć możliwość tego połączenia, czyli zasięg. Możliwości połączenia sprawdzi ekipa techniczna, która przyjedzie do Ciebie zanim sąd podejmie jakąkolwiek decyzję. Jeśli Twoje miejsce nie spełnia warunków technicznych, musisz szybko poszukać innego, w przeciwnym wypadku nie dostaniesz zgody na dozór elektroniczny.

3. Czy muszę być właścicielem mieszkania, w którym chcę odbyć dozór?

Mieszkanie lub dom nie muszą być Twoje, mogą należeć do Twojej rodziny, partnerki, albo być wynajmowane lub użyczone. W większości przypadków nie musisz pokazywać sądowi żadnej umowy, z której wynika, że możesz mieszkać w tym lokalu. Jeśli jednak Twoje prawo do bycia w miejscu, które wybrałeś jest wątpliwe, sąd ma prawo zażądać od Ciebie dowodu, że będziesz miał tam stabilne miejsce pobytu przez cały czas dozoru. Podam jaskrawy przykład: jeśli wskazałeś najdroższy apartament na wynajem w mieście, a sąd zobaczy w aktach sprawy, że nie miałeś w ostatnich 5 latach żadnych dochodów, to będziesz musiał udowodnić, że możesz tam mieszkać przez całą karę.

4. Jaka jest szansa, że dostanę zgodę na dozór elektroniczny?

Statystycznie w roku 2021 było to prawie dokładnie 50%. Piszę to nie znając Twojej sytuacji, więc zakładam, że mieści się ona w średniej, że napiszesz przeciętny wniosek oraz że przeciętnie zaprezentujesz się przed sądem. No ale przecież po to czytasz ten artykuł, żeby zwiększyć swoje szanse, prawda? Jeśli zrobisz co trzeba, zapewniam że szansa będzie większa. Wracając do liczb, w roku 2021, spośród spraw, którymi sądy zajęły się merytorycznie (czyli oprócz umorzeń z przyczyn proceduralnych i technicznych), zgodę na dozór elektroniczny otrzymało 15 488 skazanych, a odmowę 15 870 osób. Czyli prawie 50%, które wcześniej podałem. Jeśli chodzi o samą statystykę sukcesu, wiele zależy też od miejsca, gdzie starasz się o dozór. Nie będę Cię zanudzał wszystkimi danymi, ale dla przykładu:

na obszarze Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (województwa dolnośląskie i opolskie), w 2022 r. karę w SDE odbyło 13 811 osób, a na obszarze Sądu Apelacyjnego w Krakowie (województwa małopolskie i świętokrzyskie), karę w SDE odbyło tylko 5499 osób. Skąd ta różnica, pomimo tego, że na obszarze Sądu Apelacyjnego w Krakowie mieszka ponad pół miliona ludzi więcej? Tego nie wiem, ale wskazuje to na bardziej liberalną praktykę we Wrocławiu niż w Krakowie. Takie różnice – na korzyść lub niekorzyść – mogą dotyczyć także Twojego regionu.

Weź pod uwagę, że system dozoru może zostać zamontowany w dowolnym miejscu w Polsce, w którym dysponujesz odpowiednim lokalem i zgodą dorosłych domowników. Warto pamiętać, że nie jesteś ograniczony tylko do miejsca, gdzie masz dom, albo miejsca gdzie sąd wydał wyrok.

5. Od czego zależy szansa na to, że dostanę dozór elektroniczny?

Oczywiście nie tylko od regionu, w którym się o to starasz! Spośród kwestii na które masz wpływ, Twoja szansa na bransoletkę zależy od czterech rzeczy.

1. od Twojej sytuacji, kiedy składasz wniosek,
2. od tego co uda Ci się udowodnić,
3. od tego jak napiszesz wniosek,
4. od tego jak zaprezentujesz się przed sądem.

Zwiększysz swoje szanse jeśli zatrudnisz adwokata, który Ci w tym rzetelnie pomoże ale zakładam, że na razie nie jesteś na to w pełni zdecydowany. Przejdźmy więc do  szczegółów, które wynikają z mojego doświadczenia.

6. Jak moja sytuacja wpływa na szanse na bransoletkę?

Twoja sytuacja w chwili składania wniosku ma taki wpływ na szanse otrzymania dozoru:

• im wyższą otrzymałeś karę, tym mniejsza jest szansa na dozór elektroniczny (mniejsza, nie znaczy żadna: widziałem wiele dozorów w maksymalnym 1,5 rocznym wymiarze kary),
• jeśli nie byłeś wcześniej karany, to masz większą szansę niż osoby karane,
• jeśli dotąd nie byłeś w więzieniu (to co innego niż bycie karanym – karanym możesz być także np. na grzywnę), masz większe szanse na “bransoletkę” niż osoby, które mają za sobą karę więzienia,
• jeśli popełniłeś przestępstwo z użyciem przemocy i sąd uzna, że nadal jesteś niebezpieczny dla innych ludzi, masz małą szansę na “obrączkę”,
• osoby, które przyznały się do winy mają większą szansę na dozór, niż osoby które się nie przyznały,
• jeśli założyłeś rodzinę i pracujesz lub prowadzisz własną firmę (czyli masz “ustabilizowany tryb życia”), sądy uznają to za znak, że już się uspokoiłeś, a Twoja burzliwa młodość minęła, co zwiększa szanse na dozór,

7. Co muszę udowodnić, żeby zwiększyć szanse na opaskę?

Twoja prawdziwa sytuacja to jedno, a to co uda Ci się udowodnić to coś zupełnie innego. Poniżej będzie sporo informacji, więc proszę, skoncentruj się i pamiętaj: Ty masz tutaj pole do popisu, a sąd nie zrobi wszystkiego za Ciebie. Wszystkie te kwestie będą istotne w fazie przygotowania Twojej wygranej, czyli w czasie kiedy zbierasz materiały do pisania wniosku, piszesz go i czekasz na termin sprawy po złożeniu wniosku w sądzie penitencjarnym.

Kurator

Zacznijmy od rzeczy bardzo ważnej: przekonaj do siebie kuratora. Kiedy już napiszesz wniosek, o czym za chwilę, odwiedzi Cię kurator wysłany przez sąd. To jest chwila w której Ty i Twoja rodzina nie możecie nawalić. Ileż ja słyszałem opowieści o denerwującym, złośliwym kuratorze! Jeśli też tak myślisz o kuratorach, masz niewłaściwe nastawienie. Może i jest to człowiek daleki od ideału. Niemniej z Twojego punktu widzenia jest to człowiek, który opisze sądowi Ciebie i warunki w jakich żyjesz. To może zdecydować o tym czy sąd zgodzi się na dozór, czy Ci go odmówi, więc zastanów się porządnie czy warto wchodzić z kuratorem w zwarcie, nawet jeśli Cię denerwuje. Jedną z metod, które zdarza się kuratorom stosować, jest prowokowanie skazanego i sprawdzanie jak radzi sobie z taką prowokacją. Bo jeśli nie wytrzymasz prowokacji kuratora, to jak sobie poradzisz z prawdziwym konfliktem w realnym życiu? Twoje zadanie, to przekonać do siebie kuratora, a nie przekonać go, że jesteś konfliktowy.

Praca

Udowodnij, że zarabiasz na życie własną pracą. Wywiad środowiskowy to nie jedyny dowód, którym sąd będzie zainteresowany. Ważna jest informacja o tym czy pracujesz, gdzie, na jakich warunkach i jak jesteś tam oceniany. Dlatego przyda się pisemna umowa o pracę (czy zlecenie lub dzieło) oraz pisemna i pozytywna opinia od pracodawcy. Jeśli prowadzisz działalność gospodarczą, wydrukuj informację o tym ze strony ceidg.gov.pl. Jeśli jesteś dobrze oceniany przez ludzi z którymi współpracujesz, załącz rekomendacje od nich, z których wynika że jesteś rzetelny i godny zaufania. Jeśli jesteś przedsiębiorcą, nie masz pracodawcy który może Cię ocenić. W takiej sytuacji informacje od klientów czy innych przedsiębiorców mogą się przydać do pokazania, że prawidłowo funkcjonujesz w społeczeństwie, a burzliwą przeszłość pozostawiłeś za sobą. Jest to zwłaszcza istotne jeśli zostałeś skazany za przestępstwa takie jak kradzież czy oszustwo, bo wtedy chcesz sądowi pokazać, że nauczyłeś się na własnych błędach i teraz zarabiasz na życie własną pracą.

Pojednanie z pokrzywdzonym

Udowodnij, że przebaczyła Ci osoba, którą skrzywdziłeś. Jeżeli skrzywdziłeś kogoś przestępstwem i dotąd go nie przeprosiłeś, zrób to teraz. W taki sposób, żebyś miał pisemny dowód przeprosin, a najlepiej także tego, że pokrzywdzony przyjął Twoje przeprosiny. Jeśli oprócz krzywdy spowodowałeś, że pokrzywdzony stracił pieniądze lub inny majątek, czyli w prawnym żargonie spowodowałeś “szkodę” (ukradłeś coś, zniszczyłeś, oszukałeś kogoś itd.), wyrównaj pokrzywdzonemu straty w całości. Jeśli nie dasz rady w całości, wyrównaj ile dasz radę. Miej pisemny dowód tego, że naprawiłeś pokrzywdzonemu szkodę. Jeśli nie znasz jego danych adresowych lub numeru konta, zawnioskuj o te dane do sądu, który Cię skazał, na pewno to zrobi, jeśli tylko pokrzywdzony się zgodzi. Jest to w interesie pokrzywdzonego, czemu miałby tego nie zrobić?

Obowiązki o których mowa w wyroku

Wykonaj wszystkie obowiązki wynikające z wyroku. Przeczytaj wyrok dokładnie i zobacz jakie jeszcze obowiązki sąd na Ciebie nałożył. Wykonaj wszystkie obowiązki które się da przed złożeniem wniosku. Jeśli miałeś podjąć terapię, zrób to i miej dowód na piśmie. Jeśli miałeś przeprosić pokrzywdzonego, zrób to na piśmie i zachowaj kopię pisma i dowód nadania tego pisma na poczcie. Jeśli miałeś zapłacić jakąś kwotę na wskazany cel, zrób to i zachowaj potwierdzenie zapłaty, aby je pokazać sądowi.

Odpowiedzialność za rodzinę

Udowodnij, że jesteś odpowiedzialny za swoją rodzinę. Przeanalizuj swoją sytuację rodzinną. Wszystko co może pokazać, że masz poczucie odpowiedzialności za rodzinę i pomagasz ją utrzymywać, będzie działało na Twoją korzyść. Pamiętaj: potrzebujesz to udowodnić, a nie opowiedzieć. Sąd Twoimi opowiadaniami nie jest zainteresowany. Jeśli Ty płacisz czynsz najmu i rachunki za media, zbierz potwierdzenia zapłaty. Jeśli nie mieszkasz razem z dziećmi, ale płacisz na nie alimenty, zbierz potwierdzenia zapłaty. Jeśli regularnie odwozisz dziecko do lekarza, zbierz dokumentację medyczną, która to potwierdza. Nie musi tam być Twojego imienia, sąd się zorientuje, że 5-latek sam nie idzie do lekarza, zwłaszcza jeśli powiecie kuratorowi w czasie jego wywiadu, że to jest Twoja odpowiedzialność w rodzinie. Jeśli jesteś aktywny w szkole dziecka, chodzisz na wywiadówki, masz dobry kontakt z nauczycielami, na pewno masz jakieś pisma, które to potwierdzają, albo możesz poprosić szkołę o ich wystawienie.

Zgodnie z kodeksem karnym wykonawczym (art. 67 § 1), kara pozbawienia wolności “ma na celu wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności”. Jak to już w prawie bywa, nie napisano tego zbyt łatwym językiem, ale z grubsza chodzi o to, że masz sądowi pokazać Twoją odpowiedzialność w pracy i w domu.

Choroba

Jeśli jesteś chory, wykorzystaj to do udowodnienia, że nie stwarzasz zagrożenia. Przeanalizuj swoją sytuację zdrowotną: bezpośrednio nie wpływa na otrzymanie opaski, ale może udowadniać, że nie będziesz zagrożeniem dla bezpieczeństwa. Być może zostałeś skazany za udział w agresywnym pobiciu. Jeśli jednak od czasu pobicia Twoja sprawność fizyczna uległa pogorszeniu i nie jesteś już groźny dla otoczenia, będzie to miało znaczenie dla otrzymania zgody na dozór elektroniczny. Oczywiście sam fakt leczenia nie wystarczy, ale na pewno może przekonywać, że stanowisz mniejsze zagrożenie dla bezpieczeństwa innych osób. Pamiętaj: potrzebujesz dokumentów medycznych, nie wystarczy opowiedzieć w sądzie, że Cię boli noga, nikt w sądzie nie wierzy w takie opowiadania.

8. Jak napisać wniosek o dozór elektroniczny?

Wyżej przeczytałeś o tym co chcesz udowodnić, a teraz czas przejść do pisania wniosku. Oczywiście chodzi o to, żeby napisać dobry wniosek, a nie jakikolwiek. Jeśli zniechęca Cię perspektywa takiej pracy, nie masz czasu, lub po prostu uważasz, że potrzebujesz pomocy, możesz wypełnić formularz umieszczony poniżej.

Jeśli robisz to sam, porządnie się do tego przyłóż. Do pobrania w internecie jest wiele formularzy, które możesz wykorzystać i ja nie będę ich oceniał. My wzorów nie mamy i nie udostępniamy, więc nie ma sensu pytać. Wierzymy w indywidualne podejście do sprawy, każdy wniosek, który piszemy jest inny i dostosowany do sytuacji osoby której pomagamy. Pamiętaj też, że nie musisz korzystać ze wzorów, możesz wniosek napisać w całości sam.

Jeśli piszesz wniosek o opaskę samemu, bez adwokata, przyda Ci się wiedza o tym co w nim umieścić, żeby zwiększyć swoje szanse.

1. Tytułujesz pismo jako po prostu “wniosek”, więcej szczegółów będzie wynikać z treści. Jeśli piszesz go “z wolności”, a tego dotyczy ten artykuł, zawsze kierujesz go do sądu penitencjarnego danego obszaru (i zawsze jest to sąd okręgowy), czyli tego w którym jest miejsce, gdzie zamierzasz odbywać karę w dozorze elektronicznym. Jeśli masz wątpliwości, zadzwoń do sądu okręgowego najbliższego miejscu gdzie chcesz odbywać dozór i potwierdź czy wniosek skierować do nich.
2. Dołącz podpisaną zgodę dorosłych domowników na to, że będziesz we wspólnym lokalu odbywać dozór. Wzór oświadczenia bez problemu znajdziesz wpisując w Google np. “wzór zgody na sde” lub “wzór zgody domowników na sde”.
3. Napisz we wniosku jaki sąd Cię skazał (np. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie), na jaką karę i jaka była sygnatura akt sprawy (gdyby był to sąd dla Śródmieścia w Krakowie, byłoby to np. II K 123/24/S). Jeśli nie wiesz gdzie jej szukać, spójrz na pierwszą stronę wyroku, tam będzie napisane “sygn. akt” i potem oznaczenie, które powinieneś podać we wniosku. To sądowi ułatwi pracę, a zależy Ci na tym, żeby sąd do siebie przekonać.
4. Wstęp wniosku możesz napisać swoimi słowami, ale możesz też użyć takiej formuły, uzupełniając ją oczywiście o prawdziwe dane Twojej sprawy: “Wnoszę o udzielenie zgody na odbycie przeze mnie kary XY miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie, II Wydział Karny z dnia 24 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 123/24/S, w systemie dozoru elektronicznego”,
5. Napisz we wniosku, że wnosisz także o wstrzymanie wykonania wyroku, do czasu rozstrzygnięcia Twojej sprawy o dozór elektroniczny.
6. W uzasadnieniu – biorąc pod uwagę swoją sytuację oraz to o czym pisałem wcześniej – powinieneś opisać to, że:
   a) wykonałeś wszystkie obowiązki z wyroku skazującego,
   b) przeprosiłeś pokrzywdzonego i naprawiłeś mu szkodę, a on Ci przebaczył,
   c) żałujesz tego za co zostałeś skazany i oświadczasz, że to się nie powtórzy,
   d) masz rodzinę, za którą czujesz się odpowiedzialny i której pomagasz,
   e) utrzymujesz się z własnej pracy, a Twoi współpracownicy mogą na Tobie polegać,
   f) jeśli zostaniesz osadzony w zakładzie karnym, spowoduje to wyjątkowo złe konsekwencje dla Twojej rodziny i pracy (np. zostaniesz zwolniony z pracy, rodzina z małym dzieckiem utraci jedyne źródło utrzymania) i z tego powodu wnosisz o wstrzymanie wykonania wyroku do czasu rozpoznania Twojego wniosku o dozór elektroniczny,
7. Oczywiście nie wszystkie te kwestie mogą Cię dotyczyć. Nie kłam we wniosku, tylko rzetelnie opisz swoją sytuację. Jeśli są inne ważne kwestie, jak zły stan zdrowia, opisz to i podsumuj, że z taką chorobą nie stanowisz żadnego zagrożenia.
8. Sądu nie interesują Twoje pisemne opowiadania. Sąd jest zainteresowany dowodami, więc każde twierdzenie musi być udowodnione. Jeśli piszesz, że utrzymujesz się z własnej pracy, załącz umowę o pracę, umowę cywilnoprawną albo fakturę, którą wystawiasz. Jeśli przeprosiłeś pokrzywdzonego, załącz kopię przeprosin na piśmie i dowód nadania tych przeprosin listem poleconym. Jeśli przeprosiłeś na rozprawie, załącz kopię protokołu. Jeśli żona nie pracuje i macie małe dziecko, które utrzymujesz, załącz dowody. Mogą to być np. odpis skrócony aktu urodzenia dziecka, zaświadczenie o tym że żona jest bezrobotna, umowę najmu mieszkania, która pokaże jakie koszty ponosicie jako rodzina. Jeśli dołączysz też swoją umowę o pracę, wykażesz w ten sposób, że to Ty jesteś odpowiedzialny za rodzinę, a to jest ważne dla sądu. Pamiętaj: kodeks karny wykonawczy w art. 67 § 1 mówi, że celem kary jest “wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności.” Jeśli udowodnisz, że zachowujesz się odpowiedzialnie, sąd będzie skłonny do zezwolenia Ci na odbycie kary w domu, a nie w więzieniu.
9. Opisz w jakich godzinach chciałbyś wychodzić z domu. W ciągu każdej doby musisz w domu spędzać co najmniej 12 godzin, ale nie musi to być 12 nieprzerwanych godzin. Przykładowy opis może wyglądać następująco. Poniedziałek: 7.30 wyjście do pracy, 8:00 rozpoczęcie pracy, 15:00 zakończenie pracy, 15:30 odebranie dziecka ze szkoły, 16:00 zakupy, 17:00 powrót do domu. W ten sposób, jeśli sąd się na to zgodzi, system pozwoli Ci opuszczać dom od 7:30 do 17:00. Każdy dzień powinien zostać tak opisany, ze wskazaniem co wtedy zamierzasz robić.
10. Na końcu wniosku wypisz w jednym miejscu swoje dane: imię, nazwisko, data i miejsce urodzenia, PESEL, imię ojca, imię matki, numer telefonu kontaktowego, dokładny adres miejsca odbywania kary.

Jesteśmy na końcu pierwszego etapu starania się o dozór elektroniczny. Jak widzisz, napisanie dobrego wniosku o zezwolenie na “bransoletkę” wymaga sporo wiedzy i zaangażowania. Jeśli uważasz że dasz radę samemu, wszyscy w Śliz i Curyło Adwokaci trzymamy za Ciebie kciuki, bo uważamy, że system dozoru elektronicznego jest dobrym i skutecznym rozwiązaniem.

Jeśli natomiast chcesz nam zlecić sprawę o “bransoletkę”, przejdź tutaj i zobacz co możemy dla Ciebie zrobić w tej sprawie.

Artykuł Dozór elektroniczny: bransoletka, czyli jak odbyć karę w domu zamiast w więzieniu? pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Przepisy PZPN

Przepisy PZPN przewidują pewne możliwości rozwiązania kontraktu przez zawodnika, który rzadko pojawia się na boisku, choć rozwiązanie umowy z klubem z pewnością nie należy do kwestii łatwych. Trzeba pamiętać, że w prawie PZPN (a także FIFA), obowiązuje zasada stabilności kontraktowej i jednostronne rozwiązanie kontraktu, a nawet jego modyfikacja, muszą być oparte na szczególnej podstawie prawnej, przewidującej wyjątek od tej zasady.

Najczęstszą metodą rozwiązania kontraktu jest przeprowadzenie negocjacji i osiągnięcie przez strony porozumienia co do warunków zakończenia współpracy. Ta, najmniej kosztowna i zwykle najkorzystniejsza dla obu stron umowy sytuacja, jest wprost uregulowana w przepisach stosownej uchwały PZPN (Minimalnych Wymagań dla Standardowych Kontraktów Zawodników w Sektorze Zawodowej Piłki Nożnej).

Co jeśli osiągnięcie porozumienia jest nie możliwe?

Kiedy osiągnięcie porozumienia nie jest możliwe, zawodnikowi pozostaje sięgnąć do rozwiązań jednostronnych, o których mowa we wspomnianej wyżej uchwale PZPN. Trzeba tu odróżnić dwa środki prawne, przysługujące zawodnikowi:

• jednostronne rozwiązanie kontraktu z winy klubu, poprzez oświadczenie złożone klubowi w formie pisemnej,
• skierowanie do Izby ds. Rozwiązywania Sporów Sportowych, będącej organem jurysdykcyjnym PZPN, wniosku o rozwiązanie kontraktu z winy klubu lub z przyczyn przez klub niezawinionych.

W pierwszej kolejności trzeba ustalić, czy zawodnik został w ogóle zgłoszony przez klub do rozgrywek ligowych. Brak zgłoszenia daje zawodnikowi możliwość jednostronnego zakończenia współpracy z klubem, bowiem zgodnie z przepisami Minimalnych Wymagań, zawodnik może oświadczyć klubowi, iż rozwiązuje kontrakt, gdy klub ze swojej winy zaniechał zgłoszenia zawodnika do rozgrywek ligowych, pod warunkiem, iż oświadczenie o rozwiązaniu kontraktu zostanie złożone w terminie jednego miesiąca od daty zamknięcia okna transferowego. Istnieją pewne szczególne przepisy regulujące tryb składania i skutki złożenia tego rodzaju oświadczeń, ale w tym miejscu wspomnę tylko o jednej, za to bardzo istotnej kwestii. Otóż klub może się w takiej sytuacji bronić, przez złożenie do Izby wniosku o ustalenie bezskuteczności oświadczenia zawodnika, może także żądać odszkodowania za złożenie bezpodstawnego oświadczenia. W razie złożenia takiego wniosku, kontrakt pozostaje w mocy aż do czasu wydania przez Izbę (w I instancji) decyzji korzystnej dla zawodnika.

Drugim środkiem jest wystąpienie do Izby ds. Rozwiązywania Sporów Sportowych PZPN z wnioskiem o rozwiązanie kontraktu z winy klubu lub z przyczyn niezawinionych przez żadną ze stron. W przypadku tego środka Minimalne Wymagania nie precyzują dokładnych przesłanek rozwiązania kontraktu, ale wskazują przykładowo o jakie sytuacje faktyczne może chodzić. Jeden z przykładów wskazanych w przepisach PZPN odnosi się wprost do zawodnika rzadko pojawiającego się na boisku, przewidując, że z wnioskiem o rozwiązanie przez Izbę kontraktu może wystąpić zawodnik powyżej 23 roku życia, który wziął udział w mniej niż 10% oficjalnych meczów rozegranych przez klub w rozgrywkach mistrzowskich i pucharowych w pierwszej drużynie seniorów w całym sezonie (z wyjątkiem bramkarza).

Należy pamiętać, że zawodnik, który zagrał w mniej niż 10% spotkań ma duże szanse na korzystne rozstrzygnięcie Izby, ale nie ma gwarancji wygrania swojej sprawy – decyzja Izby jest bowiem wynikiem rozważenia indywidualnego przypadku. Może się na przykład okazać, że brak występów był podyktowany głównie prowadzeniem przez zawodnika niesportowego trybu życia lub popełnianiem przez niego przewinień dyscyplinarnych na boisku i poza nim, co istotnie ograniczy szanse zawodnika na uzyskanie korzystnego orzeczenia.

Innym przypadkiem, który może uzasadniać wniosek o rozwiązanie przez Izbę kontraktu jest zobowiązanie zawodnika do treningów indywidualnych w sytuacji, gdy takie treningi nie są uzasadnione względami medycznymi lub obiektywnymi względami szkoleniowymi. Podobnie można traktować przeniesienie zawodnika do drugiego zespołu, nie znajdujące uzasadnienia medycznego czy sportowego. Nie są to wprawdzie sytuacje tożsame z małą liczbą występów, ale kto obserwuje zwyczaje panujące w polskiej piłce zawodowej, ten wie, że często idą w parze z odstawieniem zawodnika na boczny tor. Uogólniając można powiedzieć, że wszelkie postacie zesłania zawodnika do Klubu Kokosa (© Józef Wojciechowski), czy inne przejawy dyskryminowania go, dają szanse na wygranie przez zawodnika sprawy z wniosku o rozwiązanie kontraktu przez Izbę.

Trzeba pamiętać o jeszcze jednej rzeczy – powyższe sytuacje nie są wyłącznymi powodami, dla których można rozwiązać kontrakt. W praktyce adwokackiej zawsze bada się czy nie zachodzą inne powody uzasadniające rozwiązanie kontraktu przez zawodnika albo złożenie odpowiedniego wniosku do Izby. Bywa tak, że zawodnik przychodzi do nas i mówi „chciałbym rozwiązać kontrakt, bo mało gram”, a rozwiązanie kontraktu okazuje się być możliwe z uwagi na zupełnie inne uchybienia popełnione przez klub. To jest zagadnienie otwarte i zbyt obszerne, żeby je w tym miejscu opisać w całości, ale każdy zawodnik powinien mieć na uwadze, że w prawie związków piłkarskich skończyły się czasy bezwzględnego podporządkowania zawodnika klubowi i istnieje pokaźny katalog przyczyn, które umożliwiają rozwiązanie niesatysfakcjonującej współpracy z klubem.

Artykuł Czy piłkarz może rozwiązać kontrakt z klubem z powodu małej liczby występów? pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

W pierwszej części poradnika opisywaliśmy kwestie nakazu przeszukania, tego kto może w nim uczestniczyć oraz pory dnia, w której czynność ta może zostać przeprowadzona. W tej części, zajmiemy się jeszcze ważniejszym zagadnieniem: jak należy się w trakcie przeszukania zachować, aby optymalnie zadbać o swoje interesy.

1. Jakie są konsekwencje braku współpracy z policjantami?

Brak współpracy lub bierny opór w czasie przeszukania nie powoduje żadnych prawnych konsekwencji. Przeszukanie rozpoczyna się od żądania dobrowolnego wydania rzeczy i wprawdzie istnieje obowiązek ich oddania policjantom, ale jego niewykonanie nie powoduje żadnych negatywnych skutków dla osoby, u której następuje przeszukanie. Nie ma także obowiązku otwierania policjantom drzwi czy ułatwiania im pracy. Podkreślam: nie powoduje to odpowiedzialności w sferze prawa, ale nie znaczy to, że wszelki brak współpracy jest zachowaniem rozsądnym. Należy bowiem pamiętać, że w takiej sytuacji policjanci będą uprawnieni do wejścia do mieszkania siłą i nikt Państwu nie wynagrodzi strat z tytuły zniszczeń, dokonanych w celu przeprowadzenia przeszukania. Nie oznacza to oczywiście prawa do demolowania Państwa mieszkania, chodzi wyłącznie o prawo do uszkodzenia rzeczy „przy okazji” przeszukania, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia czynności, jeśli domownik odmawia współpracy. W konsekwencji, wprawdzie prawne ryzyko braku współpracy nie istnieje, to jednak doradzamy współpracę przynajmniej w podstawowym zakresie, po to aby zmniejszyć straty własne.

2. Jakie są konsekwencje czynnego oporu wobec przeszukujących policjantów?

Wiele zależy od formy oporu, ale wchodzenie z policjantami w jakąkolwiek fizyczną konfrontację może spowodować postawienie zarzutu naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza, czego finalnym skutkiem może być grzywna, ograniczenie wolności (najczęściej w formie prac społecznych), lub nawet pozbawienie wolności w wymiarze od 1 miesiąca do 3 lat. Stawiania funkcjonariuszom czynnego, fizycznego oporu, nie usprawiedliwia nawet niewłaściwe zachowanie policjantów – jego skutkiem może być wprawdzie nadzwyczajne złagodzenie kary lub nawet odstąpienie od jej wykonania, ale nie wyłącza to odpowiedzialności. W związku z powyższym, nie trzeba chyba tłumaczyć dlaczego ta forma oporu nie jest zachowaniem rozsądnym.

3. Co należy zgłosić do protokołu przeszukania?

Z przeszukania policjant spisuje protokół i jako uczestnik tej czynności, złożycie Państwo pod tym dokumentem swój podpis. Jeśli podstawą przeszukania był tylko policyjny nakaz lub okazanie legitymacji służbowej, należy koniecznie zażądać doręczenia Państwu postanowienia sądu lub prokuratora, dotyczącego zatwierdzenia przeszukania. Ponadto, jeśli macie Państwo uwagi do przebiegu przeszukania, na przykład:

• nie zostaliście Państwo pouczeni o swoich prawach,
• niepotrzebnie zniszczono lub uszkodzono jakieś przedmioty,
• nie pozwolono Państwu obserwować zachowania policjantów w trakcie choćby części przeszukania,
• nie pozwolono na obecność w czasie przeszukania wskazanej przez Państwa osoby trzeciej,
• zabrano rzeczy należące do osób trzecich,
• zabrano rzeczy które nie były objęte postanowieniem sądu lub prokuratora,
• w przeszukaniu brały udział inne osoby niż wskazane w protokole (to częsty przypadek: w mieszkaniu było kilku policjantów i kilku domowników, a z nieznanych powodów protokół zawiera tylko nazwiska jednego policjanta i właściciela mieszkania),
• czas przeszukania był inny niż wskazany w protokole,

to należy koniecznie, przed podpisem, zawrzeć te uwagi w postaci zarzutów złożonych do protokołu. Proszę powiedzieć, że żądacie Państwo wpisania do protokołu konkretnych uwag dotyczących przebiegu czynności i podpisać dopiero taki protokół, który odzwierciedla zarówno przebieg czynności, jak i Państwa uwagi.

4. Jakie rzeczy policjanci mogą zabrać z mieszkania?

Wszystko co może być dowodem w sprawie, w której przeprowadza się przeszukanie lub „podlega zajęciu w postępowaniu karnym”. Ten drugi termin dotyczy kwestii nieco skomplikowanej, ale upraszczając, chodzi o rzeczy, które mają związek z przestępstwem lub przestępcą i ich wartość może zabezpieczać grzywnę lub roszczenia odszkodowawcze, które mogą być orzeczone wobec sprawcy. W pojęciu „rzeczy” mieszczą się także pieniądze, zatem one również mogą zostać zabrane.

5. Czy można przeciwdziałać zabraniu przez policjantów rzeczy?

To zagadnienie jest skomplikowane. Można zmniejszyć prawdopodobieństwo zabrania rzeczy, a jednocześnie – w razie ich zabrania – zwiększyć prawdopodobieństwo ich odzyskania. Jeśli rzeczy, które policjanci zamierzają zabrać pochodzą z legalnego źródła lub nie należą do osoby podejrzanej o przestępstwo, uczestnik czynności może żądać wpisania do protokołu jego oświadczenia, które wyjaśnia pochodzenie rzeczy i wskazuje ich właściciela. Dla przykładu, policjanci mogą chcieć zabrać z domu pieniądze, przypuszczając że należą one do jednego z domowników, podejrzewanego o dokonanie kradzieży. Niezależnie od tego czy podejrzenia te są zasadne, można bronić się przed zabraniem pieniędzy, przez twierdzenie, że pieniądze te pochodzą np. z wynagrodzenia za pracę innych niż podejrzany osób. Należy podkreślić, że policjanci nie są związani takim oświadczeniem i mogą rzecz zabrać pomimo jego złożenia. Złożenie oświadczenia pomoże jednak w późniejszym odzyskaniu rzeczy.
Ważna uwaga: złożenie takiego oświadczenia jest pomocne, ale jego brak nie przekreśla możliwości odzyskania rzeczy.

O tym jak można odzyskać zabrane przedmioty, przeczytacie Państwo w trzeciej części poradnika dotyczącego przeszukania.

Artykuł Przeszukanie domu lub mieszkania cz. II: jak zadbać o swoje prawa. pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Według sondażowych badań opinii, proces rozwodowy jest jednym z najbardziej stresujących wydarzeń w życiu dorosłego człowieka. Wyniki te z pewnością mają uzasadnienie, a jednak wiele osób przeszło przez ten proces w sposób sprawny i przynoszący satysfakcję z rezultatu, w czym pomagają wypracowane przez lata praktyki prawniczej metody na przygotowanie się do sprawy rozwodowej.

Rozwód – dlaczego i jakie należy gromadzić dowody?

Proces rozwodowy to sprawa trudna i wymagająca przygotowania, dlatego kilka słów wstępnego wyjaśnienia jest konieczne. Małżeństwo w sensie prawnym to nic innego jak umowa cywilnoprawna, której rozwiązanie możliwe jest tylko przez sąd, na skutego wydanego wyroku. Mając na uwadze fakt, że owa „umowa cywilnoprawna” obarczona jest ogromnym bagażem emocjonalnym, gdyż dotyczy najważniejszych aspektów naszego życia (miłości, dzieci i finansów), bardzo ważne jest aby gruntownie przygotować się do sprawy rozwodowej i poprawnie (a co ważniejsze: rozsądnie), napisać pozew rozwodowy

Przed złożeniem pozwu, powód powinien mieć plan, wizję tego, co chciałby osiągnąć w postępowaniu rozwodowym. Jeszcze przed wniesieniem pozwu musisz wiedzieć, czy chcesz rozwodu z orzekaniem o winie czy bez orzekania o winie, czy to Ty masz sprawować bieżącą opiekę nad dziećmi, czy też drugi małżonek, a może uważasz, że powinniście dzielić te obowiązki. Czy będą potrzebne alimenty, kto komu będzie je płacił i jak wysokie one będą? Jak będą wyglądały późniejsze kontakty każdego rodzica z dziećmi? Na te pytania należy sobie odpowiedzieć w pierwszej kolejności.
Te kwestie nie są skomplikowane, jeżeli strony rozwodzą się zgodnie i umieją się porozumieć.
Problemy natomiast zaczynają się, gdy strony mają odmienne poglądy co do przyczyny rozpadu pożycia małżeńskiego, opieki nad dziećmi czy kontaktów z nimi i alimentów. Dlatego też aby zakończyć takie postępowanie zgodnie ze swoimi oczekiwaniami, ważne jest należyte przygotowanie się do rozwodu.

Jak już zostało wspomniane na początku, postępowanie rozwodowe, to jest postępowanie zmierzające do rozwiązania umowy cywilnoprawnej, zatem opiera się na przepisach postępowania cywilnego. W konsekwencji, w sprawie rozwodowej ten kto twierdzi, powinien udowodnić swoje twierdzenie. Uważasz, że żona Cię zdradziła? Udowodnij to. Twierdzisz, że mąż jest alkoholikiem? Pokaż sądowi dowody na jego alkoholizm. Nie wystarczy samo twierdzenie o zaistnieniu jakiejś okoliczności, ale konieczne jest udowodnienie tego faktu. Dowody w postępowaniu rozwodowym muszą być zgromadzone w zakresie każdej istotnej kwestii – winy, przyznania władzy rodzicielskiej jednemu z małżonków, określenia wysokości alimentów, zakresu kontaktów itd.

Jakie dowody powinieneś gromadzić jeśli chcesz udowodnić winę małżonka?

Wina w rozpadzie małżeństwa, wbrew powszechnym przekonaniom, nie musi odnosić się tylko do niewierności jednego z małżonków. Wina w rozpadzie związku może być związana z hazardem, nadużywaniem alkoholu, zaniedbywaniem obowiązków małżeńskich, przemocą psychiczną, fizyczną, finansową, a zatem ze wszystkim co doprowadziło do rozpadu więzi małżeńskich.
Potencjalnie dowodem w sprawie o rozwód, może być niemal wszystko. Mogą to być e-maile, SMS-y, zdjęcia, mogą to być zeznania sąsiadów, przyjaciół, członków rodziny (poza dziećmi do 17 roku życia), nagrania video czy audio, wydruki z portali społecznościowych jak np. Facebook, dokumentacja medyczna. Bardzo często spotykane jest korzystanie z usług detektywistycznych. Przygotowany przez fachowca wywiad detektywistyczny załącza się do pozwu, a samego detektywa można wnioskować w danym postępowaniu w charakterze świadka.

Bardzo ważne jest, aby w sprawach rozwodowych materiał świadczący o winie drugiego małżonka zgromadzić jeszcze przed wniesieniem pozwu rozwodowego. Nie wszystkie dowody muszą być od razu przedłożone w sądzie, natomiast ze strategicznego punktu widzenia konieczne jest aby je wcześniej zgromadzić. Małżonek chcący udowodnić winę drugiej stronie, ma naprawdę bardzo szerokie pole manewru i może wykorzystać wiele źródeł dowodowych. Oprócz wspomnianych powyżej, dowodem może być także znalezione przez przypadek potwierdzenie rezerwacji pokoju hotelowego, w czasie kiedy drugi małżonek miał być w biurze, lub wydruk bankowy świadczący o tym, że subskrybuje płatne witryny randkowe w Internecie. Krótko mówiąc, przydatne jest wszystko co może przekonywać, że przez to zachowanie małżonka rozpadły się Wasze więzi małżeńskie (więź emocjonalna, fizyczna i gospodarcza).

Jak się bronić, jeśli został przeciwko Tobie złożony pozew o rozwód z Twojej wyłącznej winy?

Zakładając, że na sam rozwód się zgadasz, natomiast nie godzisz się na obarczenie Cię wyłączną winą za rozpad związku, masz dwie zasadnicze możliwości:
1) udowadniać, że nie Ty jesteś rozpadowi związku winny, ale wyłącznie drugi małżonek,

albo
2) udowadniać, że nie jesteś winny wyłącznie Ty, ale drugi małżonek również doprowadził do rozpadu więzi małżeńskich.

Pamiętaj, że sąd rozwodowy nie sprawdza, kto z Was zawinił bardziej. Bada tylko, czy aby nie ma też winny po drugiej stronie, pod warunkiem że o to wniesiesz. Sąd z urzędu (z urzędu znaczy z własnej inicjatywy danego organu władzy, bez Twojego wniosku) nie będzie prowadził w tym zakresie postępowania dowodowego. Jeżeli zatem jednej ze stron, drugi małżonek skutecznie zarzuci zdradę małżeńską, nie przesądza to, że zdradzający zostanie uznany za wyłącznie winnego rozpadowi małżeństwa. Jeżeli bowiem małżonkowi, który zdradził, uda się udowodnić, że jego współmałżonek wszczynał awantury, nie dbał o dom dzieci lub dopuszczał się innych uchybień względem małżeństwa, wówczas prawdopodobnie sąd uzna, że winę za rozpad małżeństwa ponoszą obie strony.

Władza rodzicielska.

Jeśli rozwód między stronami jest zgodny i strony są gotowe porozumieć się w poszczególnych kwestiach, a chcą także oboje sprawować władzę rodzicielską nad dziećmi, do pozwu należy dołączyć tzw. porozumienie rodzicielskie, które określa sposób wykonywania wspólnej władzy rodzicielskiej.

Natomiast jeżeli nie ma między małżonkami wspólnego stanowiska w przedmiocie władzy rodzicielskiej kwestię ową będzie musiał rozstrzygnąć Sąd, zapewne najpierw w postanowieniu o zabezpieczeniu, a później ostatecznie w wyroku rozwodowym. Powierzenie władzy jednemu z małżonków, przy jednoczesnym ograniczeniu tej władzy drugiemu do współdecydowania w istotnych sprawach dziecka (tu Sąd może enumeratywnie je wymienić np. do wyboru szkoły, leczenia, religii) ma na celu ustabilizowanie sytuacji wychowawczej dziecka. Zatem skoro strona zmuszona jest do pozostawienia tej kwestii rozstrzygnięciu sądowemu, to celem korzystnego dla siebie rozwiązania tej kwestii będzie uprzednie zgromadzenie właściwego materiału dowodowego świadczącego o tym, że to właśnie ona jest właściwa do sprawowania tej codziennej pieczy i to ona winna podejmować w głównej mierze decyzje w życiu dzieci.

W tym zakresie sąd orzekający opiera się w głównej mierze na opinii tzw. OZSS czyli Opiniodawczego Zespołu Sądowych Specjalistów (dawniej RODK). W skład takiego zespołu wchodzą specjaliści z zakresu psychologii, pedagogiki a także czasami wybranych działów medycyny, przykładowo: pediatrii, medycyny rodzinnej, chorób wewnętrznych, psychiatrii, psychiatrii dzieci i młodzieży. W trakcie badania biegli obserwują jak wyglądają relację między poszczególnym z rodziców a dziećmi oraz między rodzicami. Badanie jest czasochłonne i należy na nie wygospodarować kilka godzin. W trakcie badania biegli rozmawiają z rodzicami, przeprowadzają testy i rozmawiają z dziećmi. Przy młodszych dzieciach badanie polega na przygotowaniu przez dzieci rysunku np. swojej rodziny, który następnie jest analizowany.

Biegli przed wydaniem opinii mają prawo wglądu w akta sprawy. Z Twojego punktu widzenia ważne jest, aby w aktach sprawy jeszcze przed przeprowadzeniem badania znajdowały się dowody świadczące o Twoich predyspozycjach do sprawowania głównej pieczy nad dziećmi. Takimi dowodami mogą być przede wszystkim zeznania świadków, opinie ze szkoły, zdjęcia z dziećmi, zaświadczenia od lekarza o stanie zdrowia czy o tym kto zajmuje się sprawami medycznymi dziecka. Ważnym dowodem w kwestii władzy rodzicielskiej będzie także wywiad kuratora. Wywiad taki będzie opierał się o rozmowę z każdym małżonków a także o „wizytację” w miejscu ewentualnego zamieszkania dziecka. Ważne jest to aby orientować się w aktualnej sytuacji szkolnej dziecka, w sytuacji medycznej, a także aby umieć wskazać kuratorowi jakie są obecne problemy dziecka, jakie są jego potrzeby, jakich ma przyjaciół. Pomocna jest generalna orientacja w aktualnej sytuacji wychowawczej dziecka.

Należy także mieć na uwadze, że kurator zwraca szczególną uwagę na sytuację mieszkaniową dziecka. Ważne jest zatem, aby dziecko miało urządzone swoje miejsce do spania, do zabawy, nauki (własny pokój lub wyodrębnioną, własną część pokoju). Miejsce dziecka musi być tak zorganizowane aby było przystosowane adekwatnie do jego wieku. W wywiadzie kuratora może także znaleźć się rozmowa kuratora z dzieckiem. Wywiad kuratora jest bardzo ważnym elementem w zakresie orzekania o władzy rodzicielskiej. W związku z powyższym nie należy go bagatelizować i przygotować się do niego z należytą starannością.

Alimenty na dzieci.

Ten aspekt procesu rozwodowego ma charakter niemal matematyczny. Sąd w tym zakresie bada dwie kwestie:

1) jakie są finansowe potrzeby dzieci,
2) jakie są możliwości zarobkowe zobowiązanego do płacenia alimentów.

W pozwie rozwodowym, starając się o alimenty na dzieci niepełnoletnie, musimy wykazać na co będą one spożytkowane. Koniecznym jest zatem wskazanie, że musimy opłacić czynsz, media, szkołę, korepetycje, jedzenie, kosmetyki, lekarza, zajęcia dodatkowe itp. Potrzebne będzie gromadzenie i przedłożenie sądowi, wraz z pozwem rachunków za poszczególne wydatki. Najlepiej będzie posortować wszystkie rachunki miesiącami. Należy pamiętać, aby przedstawione rachunki opiewały na rzeczywiście kupowane produkty. Przestrzegam natomiast przed „kupowaniem rachunków”, gdyż zabieg taki druga strona bardzo łatwo wychwyci, Ty możesz narazić się na odpowiedzialność karną. Najlepiej jest pobierać, gdy robi się zakupy, rachunki imienne np. faktury. Sądy nieprzychylnie patrzą na paragony gdyż nie wynika z nich kto faktycznie dokonywał zakupów.

Drugim aspektem, który sąd będzie brał pod uwagę, określając wysokość alimentów, są możliwości zarobkowe strony zobowiązanej do ich łożenia. O ile małżonek pracuje i otrzymuje stałe wynagrodzenie od pracodawcy, to pod względem dowodowym nie będzie to aspekt problematyczny. W tym wypadku sąd sam zwróci się do stron o przedłożenie zaświadczenia o zarobkach, choć warto zawnioskować o to w pozwie rozwodowym. Natomiast jeżeli zobowiązany zaniża swoje zarobki lub np. fikcyjnie się zwalania, to koniecznym będzie podjęcie działań dowodowych wskazujących faktyczne zarobki małżonka zobowiązanego. W tym zakresie strona, dochodząca alimentów, może przedłożyć wydruki ofert pracy z internetu adekwatnych dla zobowiązanego, może także załączyć zdjęcia, że zobowiązany, wbrew twierdzeniom, podejmuj pracę lub pracę dodatkową. Mogą to być także zeznania świadków, wydruki z konta, potwierdzenia otrzymania wynagrodzenia od pracodawcy. Jednym słowem wszystko co może wskazywać na faktyczne dochody małżonka.

Kontakty z dzieckiem.

Jeżeli dziecko przebywa stale u jednego z rodziców, to koniecznym elementem rozwodu będzie ustalenie sposobu utrzymywania kontaktów dziecka z drugim rodzicem. Co do zasady zakres i sposób kontaktów określają rodzice wspólnie, kierując się przede wszystkim dobrem dziecka i biorąc pod uwagę jego rozsądne życzenia. Dopiero w razie braku porozumienia, rozstrzyga w tej kwestii sąd opiekuńczy. Pamiętaj, że kontakty są niezależne od zakresu władzy rodzicielskiej. Można zatem być zupełnie pozbawionym władzy rodzicielskiej, a posiadać regularne kontakty z dziećmi.

Kontakty z dzieckiem to nie tylko możliwość przebywania z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu), ale także możliwość bezpośredniego porozumiewania się, utrzymywania korespondencji, kontakt telefoniczny i za pomocą aplikacji komunikacyjnych czy mediów społecznościowych. Sąd rozstrzygając roszczenia rodziców w zakresie kontaktów z dziećmi, powinien kierować się przede wszystkim dobrem dziecka, a nie interesem jednego lub obojga rodziców. Przygotowując zatem pozew rozwodowy, w zakresie uregulowania kontaktów, należy zgromadzić dowody wskazujące na więź jaka łączy dziecko z rodzicem. Oczywiście w zakresie kontaktów bardzo ważne będą wywiady kuratorskie a także opinia OZSS, o których to dowodach pisałem wyżej. Jeśli może to być pomocne, ,można korzystać także z zeznań świadków, którzy będą posiadali wiedzę w zakresie sprawowania opieki nad dzieckiem czy więzi emocjonalnej między rodzicem a dzieckiem. Do pozwu można także załączyć zdjęcia oraz filmy przedstawiające sposoby spędzania wolnego czasu z dzieckiem. Dołączyć możesz także laurki czy listy jakie dziecko kierowało do Ciebie i wszelkie dowody jakie mogą wskazywać na więź jaka istnieje między Wami.

Jakich dowodów nie przedkładać?

Pamiętać jednak należy, że wszystkie dowody wykorzystywane w rozwodzie winny być pozyskane zgodne z prawem. Nie można włamywać się na pocztę mailową małżonka, nie wolno przełamywać haseł do portali społecznościowych, nie można na własną rękę zakładać podsłuchów i uzyskiwać nagrania zdarzeń w których nagrywający nie uczestniczy (oczywiście nie dotyczy to pracy detektywa i tak pozyskanego materiału), gdyż takie postępowanie może skończyć się Twoją odpowiedzialnością za przestępstwo.

Jak napisać pozew o rozwód?

Jeśli będziesz pozew pisać samodzielnie, pamiętaj o kilku kwestiach. Pozew w pierwszej kolejności musi wskazywać Sąd, do którego jest składany. Pozew o rozwód wnosi się do sądu okręgowego ustalonego według ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków.

Następnie w pozwie należy dokładnie określić strony tego postępowania – czyli małżonków (powód – wnoszący pozew i pozwany – druga strona). Wskazać należy nr PESEL, a także adres zamieszkania każdej ze stron.

W pozwie rozwodowym musimy wyraźnie wskazać, rodzaj powództwa tzn., że jest to pozew rozwodowy a nie np. pozew o separację. Kolejnym ważnym elementem pozwu jest dokładne wskazanie naszych żądań, o których obszernie pisałem w tym poradniku. Dla podsumowania przypomnę, że są to następujące roszczenia:

1. Wniosek o rozwód – tu wskazujemy jeden z wybranych elementów:
a) bez orzekania o winie stron
b) z orzeczeniem o wyłącznej winie jednej ze stron
c) z winy obu stron

2. Władza rodzicielska – wskazanie czy ma ona być powierzona obojgu czy tylko jednemu z małżonków a drugiemu ograniczona do np. współdecydowania w istotnych sprawach dziecka.

3. Określenie kontaktów (w tym miejscu należy wskazać jak mają wyglądać kontakty).

4. Alimenty – należy podać w jakiej wysokości w skali miesiąca mają wynosić alimenty w rozbiciu na każde dziecko.

5. Orzeczenie o sposobie korzystania z mieszkania – jest to roszczenie obligatoryjne, ale stanowi swego rodzaju relikt przeszłości. W czasie procesu rozwodowego strony z reguły nie zamieszkują już ze sobą, lub wkrótce nie będą zamieszkiwały. Wówczas wnosimy o zaniechanie orzekania o sposobie korzystania z mieszkania. Oczywiście może się zdarzyć tak, że strony po rozwodzie będą zamieszkiwały razem, wówczas należy wskazać, które pomieszczenia strony będą użytkowały wspólnie, a które będą do wyłącznego użytku każdej z nich.

Ostatnim punktem pozwu rozwodowego jest uzasadnienie. W tej części należy zwięźle opisać historię Waszego małżeństwa, a także motywy dla których postanowiłeś żądać jego rozwiązania. Opisując okoliczności, które Cię do tego przekonały, wskaż dowody, które mogą to potwierdzić. Podobnie uzasadnij inne żądania, które zgłaszasz w pozwie.

Proces rozwodowy nie należy do łatwych, niemniej wkładając w jego przygotowanie wysiłek, masz duże szanse na uzyskanie korzystnego wyniku. Mam nadzieję, że ten poradnik pomoże Ci w przygotowaniu się do tego procesu i w efekcie pozwoli Ci sprawniej i skuteczniej zamknąć ten etap Twojego życia. Jeśli uważasz, że poradnik ten może pomóc także innym osobom, opowiedz im o tym i udostępnij link na swoim FB.

Jeśli potrzebujesz porady dotyczącej rozwodu lub prawa rodzinnego, możesz do nas zadzwonić na nr 508 238 881 lub napisać na adres sekretariat@slizcurylo.spstronatest.pl

Artykuł Jak się przygotować do rozwodu? pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Opisywaliśmy już wcześniej kwestie nakazu przeszukania i uczestników tej czynności, a także radziliśmy jak należy zachować się w czasie trwania przeszukania. Teraz zajmiemy się jedną z najważniejszych kwestii, czyli tym jak odzyskać zabrane przez policjantów przedmioty. Trzeba pamiętać, że szybkie odzyskanie rzeczy nie jest zadaniem łatwym i w naszej szczerej opinii, rozsądnie jest skorzystać w tym zakresie z usług adwokata. Jeśli jednak zdecydujecie się na działanie samodzielne, poniższe uwagi mogą okazać się pomocne.

1. Jeżeli policjanci przeprowadzili przeszukanie i zabrali rzeczy bez postanowienia prokuratora lub sądu, należy zawsze żądać doręczenia postanowienia o zatwierdzeniu tej czynności. Istnieje szansa (trzeba przyznać, że co do zasady niewielka), że przeszukanie lub samo zabranie rzeczy, nie zostanie zatwierdzone, albo przynajmniej nie zostanie zatwierdzone w całości, a wówczas rzeczy muszą zostać niezwłocznie zwrócone.
2. Na czynność przeszukania lub postanowienie dotyczące przeszukania przysługuje zażalenie każdej osobie, czyje prawa zostały naruszone. Nie wchodząc w formalne szczegóły: jeśli przeszukano Państwa dom lub mieszkanie, albo nawet cudzy dom lub mieszkanie, ale niezasadnie zabrano z niego rzeczy należące do Państwa, albo też w inny sposób naruszono Państwa prawa (np. niezachowaniem umiaru, niepotrzebnym zniszczeniem przedmiotów, niezasadnym przeprowadzeniem przeszukania w porze nocnej), przysługuje Państwu zażalenie. Termin do wniesienia jest 7-dniowy, a jego początek mogą wyznaczać różne zdarzenia i nie będziemy tego dokładnie opisywać, dlatego jeśli nie macie Państwo rozeznania w przepisach, warto przyjmować, że termin biegnie od dnia przeszukania. Liczy się to tak: jeśli przeszukanie odbyło się we wtorek, termin upływa o północy w następny wtorek. Jeśli termin kończyłby się w niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za koniec terminu przyjmuje się kolejny dzień roboczy. Dniem wolnym od pracy nie jest sobota. W zażaleniu trzeba określić jakie prawa zostały naruszone i czego skarżący się domaga, np. zwrotu rzeczy (trzeba je możliwie dokładnie opisać). W większości przypadków zażalenie wnosi się do sądu rejonowego, za pośrednictwem prokuratora, który wydał postanowienie dotyczące przeszukania albo jednostki policji, która czynność przeszukania przeprowadziła. Pismo wniesione w terminie do niewłaściwego z tych organów (policja, prokurator, sąd), zostanie przekazane temu, który powinien się sprawą zająć.
   3. Jeśli poprzednie środki zawiodły, albo na skorzystanie z nich jest już za późno, należy zwrócić się z wnioskiem o zwrot rzeczy zatrzymanych w czasie przeszukania. Wniosek kieruje się do prokuratury albo sądu, w zależności od tego na jakim etapie znajduje się sprawa. We wniosku trzeba opisać, dlaczego zdaniem wnioskodawcy zabrane rzeczy nie przydadzą się już w sprawie, co wymaga nieco wyobraźni, gdyż należy przyjąć perspektywę prokuratora lub sądu. Pisanie o tym jak bardzo Państwo potrzebujecie tej rzeczy jest równie powszechne co nieskuteczne i raczej należy tego zaniechać jako argumentu głównego, choć można to dodać wspierająco, jako argument emocjonalny. To właściwie wystarczy tytułem wyjaśnienia zasady działania, ale dla zainteresowanych szczegółami, trzeba uzupełnić, że podstawą zwrotu rzeczy jest „stwierdzenie ich zbędności dla postępowania karnego”. Taka sytuacja zachodzi, gdy związek zatrzymanych przedmiotów z przestępstwem nie potwierdził się, albo gdy na zatrzymanych przedmiotach nie odnaleziono spodziewanych śladów, w związku z czym przedmioty te nie mogą być wykorzystane w dalszym postępowaniu dowodowym. Może też chodzić o sytuację, gdy rzeczy zostały już wykorzystane w postępowaniu dowodowym, a nie będą potrzebne w przyszłości. We wniosku o zwrot rzeczy należy wykazać, że zachodzi właśnie taki przypadek, przy czym może to być trudne, bez wcześniejszego zapoznania się z aktami sprawy. Inny przypadek stanowią rzeczy, które mogą posłużyć do zabezpieczenia odpowiedzialności majątkowej sprawcy (w postaci grzywny, obowiązku naprawienia szkody itp.), które także mogą zostać zatrzymane w toku przeszukania. Aby odzyskać takie przedmioty, należy we wniosku wykazać, że przedmioty te nie mają związku z przestępstwem, a przy tym nie należą do sprawcy (podejrzanego). Najlepszy efekt daje jednoczesne udowodnienie, że również nigdy wcześniej do niego nie należały.
   4. Jeżeli nie udało się uzyskać zwrotu rzeczy, albo rozsądna analiza wskazuje, że wniosek o to nie ma szans na uwzględnienie, przedmioty można odzyskać przez złożenie wniosku o oddanie rzeczy na przechowanie osobie godnej zaufania. We wniosku trzeba wykazać, że rzecz nie jest „na bieżąco” potrzebna organom prowadzącym postępowanie, a jeśli stanie się potrzebna, to zostanie organom niezwłocznie udostępniona, na każde żądanie prowadzącego postępowanie. Należy też uprawdopodobnić, że osoba która żąda oddania jej rzeczy, jest godna zaufania. Pomagają takie okoliczności jak niekaralność, ustabilizowany tryb życia, czy wykonywanie zawodu zaufania publicznego. Wniosek kieruje się do prokuratury albo sądu, w zależności od tego na jakim etapie znajduje się sprawa.

Można wreszcie czekać na zakończenie postępowania lub liczyć na zwrot rzeczy z inicjatywy policji, prokuratora bądź sądu, ale ten kto chciałby czekać, raczej nie czytałby tego tekstu. Mamy nadzieję, że seria artykułów o przeszukaniu pomoże Państwu zachować się w rozsądny sposób. Jeśli jest to pierwszy artykuł dotyczący przeszukania, który Państwo czytacie, polecamy zapoznanie się także z pierwszą i drugą częścią w tej serii, aby nabrać orientacji o swoich prawach i optymalnym sposobem zachowania w czasie przeszukania domu lub mieszkania.

Artykuł Przeszukanie domu lub mieszkania cz. III: jak odzyskać zabrane przedmioty. pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Marihuana, jako najbardziej popularny w Polsce narkotyk, jest też najczęściej wykrywanym podczas kontroli drogowych środkiem odurzającym (innym niż alkohol), obecnym w organiźmie kierowców. Jest zrozumiałe, że trzeba karać odurzonych kierowców, ale z perspektywy mojej praktyki mogę stwierdzić, że niekiedy organy ścigania i sądy usiłują stosować środki bardziej surowe, niż pozwala na to prawo. Co trzeba zrobić, żeby się przed zbyt surową odpowiedzialnością uchronić?

Każdy kto znalazł się w takiej sytuacji, przede wszystkim powinien w podstawowym zakresie znać prawo dotyczące odpowiedzialności za prowadzenie pojazdów pod wpływem narkotyków oraz praktykę orzeczniczą sądów. Ten artykuł ma być źródłem podstawowych informacji dla kierowców, w których organiźmie wykryto marihuanę w czasie prowadzenia pojazdu.

Najważniejsze jest, aby mieć świadomość, że samo wykrycie marihuany w organiźmie kierowcy nie oznacza, że popełnił on przestępstwo. Możliwe jest bowiem, że stan kierowcy uzasadnia tylko przyjęcie wykroczenia. W pierwszej kolejności porównajcie Państwo skalę odpowiedzialności:

• za przestępstwo prowadzenia pojazdu pod wpływem środków odurzających (w tym marihuany), grozi kara grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Oprócz tego sąd jest zobowiązany do zakazania kierowcy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres od 3 do 15 lat i nałożenia na niego obowiązku zapłacenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwoty co najmniej 5000 zł.
• za wykroczenie prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu (w tym marihuany), grozi kara aresztu do 30 dni albo grzywny nie niższej niż 50 zł. Oprócz tego sąd jest zobowiązany do zakazania kierowcy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Wyraźnie widać, że jest o co walczyć, ponieważ odpowiedzialność za przestępstwo może być o wiele bardziej dotkliwa. Dla rozróżnienia czy sprawca popełnił przestępstwo czy tylko wykroczenie, kluczowe jest ustalenie, czy kierowca, w którego organiźmie wykryto marihuanę znajdował się w stanie po użyciu tego narkotyku (wykroczenie), czy też był pod wpływem środka (przestępstwo).

Na czym polega różnica?

Stan pod wpływem środka odurzającego zachodzi tylko wtedy, gdy z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością da się wykazać oddziaływanie środka odurzającego na zachowanie sprawcy w chwili uczestniczenia w ruchu drogowym. Nie wystarczy samo ustalenie występowania takiego środka w pobranej od kierowcy próbce krwi. To twierdzenie wynika nie tylko z mojej analizy przepisów, ale także z przeważającej części orzecznictwa sądowego, dla przykładu z wyroku SR dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. II K 560/14, wyroku SO w Poznaniu z dnia 18 marca 2015 r. IV Ka 155/15, wyroku SO Gliwice z dnia 10 lutego 2015 r. VI Ka 1019/14, wyroku SR dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2015 r. II K 324/15, wyroku SO w Krakowie z dnia 13 września 2017 r., IV Ka 769/17, czy wreszcie wyroku Sądu Najwyższego z z dnia 7 lutego 2007, V KK 128/06.

Jeśli stwierdzono w organizmie kierowcy obecność narkotyku, ale nie wykazano, że miał on wpływ na jego zachowanie w chwili uczestniczenia w ruchu drogowym, wówczas mamy do czynienia z łagodniejszą formą odpowiedzialności, w postaci wykroczenia prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.

Na czym polega błędna praktyka części organów ścigania i sądów?

Na niedostrzeganiu faktu, że rozróżnienie pomiędzy przestępstwem i wykroczeniem nie zasadza się na wysokości stężenia THC we krwi, jak to ma miejsce w przypadku alkoholu. W razie stwierdzenia we krwi kierowcy zawartości alkoholu przekraczającej 0,5 promila, sprawa jest prosta – odpowiada on za przestępstwo, bo tak nakazują przepisy. Jednocześnie w wielu opiniach biegłych toksykologów, w tym w opiniach wiodącego Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Jana Sehna w Krakowie, z którymi miałem okazję zapoznawać się wielokrotnie, możemy przeczytać stwierdzenie, iż:

„obecność THC we krwi w stężeniu przekraczającym wartość 2,5 ng/ml powoduje, że skutki zaburzeń sprawności psychomotorycznej są porównywalne do tych, które mogą występować pod wpływem alkoholu etylowego w stężeniu powyżej 0,5 promila.”

Z tego twierdzenia część prokuratorów i sądów wyprowadza wniosek, że wystarczy stwierdzić u kierowcy stężenie THC o wartości przekraczającej 2,5 ng/ml, aby uznać, że znajdował się on w stanie pod wpływem środka odurzającego, czyli popełnił przestępstwo. Skoro 0,5 promila alkoholu jest przestępstwem prowadzenia w stanie nietrzeźwości, a 2,5 ng/ml THC jest jak 0,5 promila alkoholu, to każdy kto miał 2,5 nanograma THC w mililitrze krwi, także popełnił przestępstwo. Nic bardziej błędnego, prawo nie działa w ten sposób. W przypadku alkoholu, ustawa wprowadza definicję stanu nietrzeźwości. W konsekwencji, niezależnie od tego w jakim kierowca był stanie, czyli jak „mocną” ma głowę, jeśli tylko stwierdzono w jego krwi stężenie alkoholu powyżej 0,5 promila, będzie odpowiadał za przestępstwo. Nikogo nie interesuje, że jego sprawność psychomotoryczna nie została na skutek spożycia alkoholu zaburzona. W sprawach o prowadzenie pod wpływem środka odurzającego, w tym marihuany, prawo nie przewiduje żadnej definicji tego stanu. Skutkiem tego, do stwierdzenia przestępstwa, trzeba najpierw określić, że we krwi kierowcy znajdował się środek odurzający, a następnie udowodnić, że kierowca był pod jego wpływem, czyli że ten konkretny kierowca miał zaburzoną sprawność psychomotoryczną w sposób zagrażający bezpieczeństwu w ruchu. W przeciwnym wypadku można mówić tylko o łagodniejszej odpowiedzialności za wykroczenie.

Niejednokrotnie zdarzało mi się, że kierowcę oskarżono o przestępstwo tylko w oparciu o stwierdzenie w jego krwi obecności THC, a bez żadnego dowodu wskazującego na to, że prowadził pojazd będąc pod wpływem tego środka i dopiero w sądzie (czasami drugiej instancji) wykazaliśmy, że można mu przypisać tylko popełnienie wykroczenia.

Każdy kto broni się sam, bez korzystania z usług obrońcy, powinien pamiętać o tym, żeby dokładnie przeanalizować akta sprawy i sprawdzić, czy udowodniono mu znajdowanie się pod wpływem środka, czy też tylko w stanie po jego użyciu. Szczególnie należy zwrócić uwagę na to jak opisali przebieg zdarzenia policjanci dokonujący kontroli oraz na to co wynika z protokołu pobrania krwi kierowcy. Osoba pobierająca krew sporządza z tej czynności protokół i opisuje w nim wiele istotnych czynników, np. szerokość źrenic i ich reakcję na światło, pewność chodu, orientację co do miejsca, czasu i otoczenia, nastrój i zachowanie czy też wyraźność mowy badanego. Wszystkie te informacje mogą okazać się przydatne do wykazania, że kierujący pojazdem nie znajdował się pod wpływem środka odurzającego.

Skrupulatność w tych sprawach bardzo popłaca i może uchronić kierowcę od odpowiedzialności, której w świetle prawa nie powinien ponieść.

Artykuł Odpowiedzialność karna za prowadzenie pojazdu pod wpływem marihuany pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Niejedna osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa, niekiedy nawet mimo najbardziej wyszukanej i zaciekłej obronie w trakcie postępowania karnego, staje ostatecznie wobec widma odbycia kary pozbawienia wolności, gdy już uprawomocni się wyrok skazujący. Jeżeli kara nie przekracza 1 roku pozbawienia wolności, może być odbywana praktycznie rzecz biorąc „w warunkach domowych”, czego dotyczy artykuł mec. Aleksandry Zemlik System Dozoru Elektronicznego czyli odbycie kary więzienia na wolności.

Jeżeli jednak nie ma takiej możliwości np. z powodu braku warunków technicznych, klient staje przed nieuchronnym wezwaniem do stawiennictwa w zakładzie karnym lub doprowadzeniem przez Policję, jeżeli tak zdecyduje sąd. Co wtedy zrobić? Odpowiedzi na to pytanie udziela kodeks karny wykonawczy (dalej w skrócie jako „k.k.w.”), który reguluje instytucję odroczenia wykonywania kary pozbawienia wolności.

Stosunkowo prosta sytuacja procesowa jest wówczas, gdy skazany cierpi na chorobę psychiczną lub inną ciężką chorobę uniemożliwiającą wykonywanie kary pozbawienia wolności, ponieważ jest to stan obiektywny, wynikający ze stosownych badań i zaświadczeń lekarskich. Sąd ma wtedy obowiązek odroczyć wykonywanie kary „do czasu ustania przeszkody” – czyli tak długo, jak długo zostanie to ocenione jako konieczne przez biegłych lekarzy. Za ciężką chorobę uznaje się taki stan skazanego, w którym umieszczenie go w zakładzie karnym może zagrażać życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo (art. 150 k.k.w.). W orzecznictwie sądów uważa się, że jeżeli uzasadnieniem wniosku o odroczenie kary jest twierdzenie o chorobie psychicznej, wymaga ono oceny opartej na wiedzy specjalnej biegłych psychiatrów. Nie stanowi zaś omawianej przyczyny odroczenia tylko subiektywne przekonanie osoby skazanej o konieczności leczenia na wolności, jak również możliwość leczenia choroby w warunkach zakadu karnego przy wykorzystaniu dostępnych środków. Zasadą jest bowiem, że leczenie skazanych należy do podmiotów leczniczych przeznaczonych dla osób pozbawionych wolności. A więc nie każda choroba uchroni przed natychmiastowym odbywaniem kary, lecz jedynie taka, która absolutnie wyklucza osadzenie w więzieniu lub absolutnie nie może być w więzieniu leczona.

Inna sytuacja jest jednak wówczas, jeżeli skazany nie cierpi na żadną z wyżej opisanych chorób. Wówczas podstawą do wniosku o odroczenie wykonywania kary może być tylko przesłanka zbyt ciężkich skutków, jakie natychmiastowe wykonanie kary pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny – maksymalny okres odroczenia wynosi w tym przypadku 1 rok. Dla skazanej kobiety oraz osoby samotnie wychowującej dziecko okres odroczenia wynosi zaś maksymalnie 3 lata od urodzenia dziecka (art. 151 § 1 k.k.w.). W tym przypadku sąd nie ma już jednak obowiązku orzekania o odroczeniu wykonywania kary, lecz jedynie może orzec o takim odroczeniu i każdorazowo musi szczegółowo zweryfikować, czy konkretna sytuacja danego skazanego rzeczywiście będzie zbyt ciężka, gdyby trafił do więzienia. Trzeba zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów utrwalone jest stanowisko, iż oderwanie skazanego od rodziny, pozbawienie go więzi z jej członkami, pozbawienie rodziny dochodów uzyskiwanych przez skazanego – są normalnymi następstwami tego, że skazany ma do odbycia karę i same w sobie nie uzasadniają odroczenia. Dolegliwości dla samego skazanego lub jego rodziny, związane z natychmiastowym wykonaniem kary, muszą być ponadprzeciętne, np. w razie osadzenia skazanego w więzieniu, rodzina utraci jedynego żywiciela, małe dziecko lub starsza osoba utraci jedynego opiekuna, konieczne jest wykonanie do końca jakiejś pilnej pracy zarobkowej, nastąpi wydarzenie losowe, które wymusza pozostawanie skazanego na wolności jeszcze przez jakiś czas, nie jest z góry wykluczona także ciężka choroba, niemieszcząca się w zakresie regulowanym w art. 150 k.k.w. Chodzi tu w każdym razie o taką przyczynę, która czyni pozostawanie skazanego na wolności koniecznym i której tylko skazany może zaradzić.

Zgodnie z art. 151 § 2 k.k.w, przesłanką do orzeczenia o odroczeniu wykonywania kary maksymalnie do 1 roku może być również przeludnienie zakładów karnych (tj. ich zapełnienia w skali kraju ponad 100% dopuszczalnej pojemności), jednak nie dla skazanych w warunkach tzw. recydywy specjalnej podstawowej lub wielokrotnej (art. 64 i 65 kodeksu karnego) oraz skazanym za przestępstwa seksualne, popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych. Przesłanka ta od wielu lat nie ma już jednak praktycznego zastosowania wobec faktu, że nie występuje już obecnie przeludnienie zakładów karnych.

Bardzo ważne jest aby pamiętać, że odroczenie wykonywania kary pozbawienia wolności nie powoduje, że zmniejsza się jej długość, jaka pozostaje jeszcze do odbycia. Oznacza to tylko i wyłącznie tyle, że opóźnia się rozpoczęcie jej wykonywania. Ponadto wniesienie wniosku o odroczenie wykonywania kary samo w sobie nie wstrzymuje jej wykonania – w dalszym ciągu skazany może otrzymać wezwanie do stawienia się w zakładzie karnym, nawet jeżeli sąd proceduje nad wnioskiem. Istotne jest zatem, aby wniosek został złożony jak najszybciej po uprawomocnieniu się wyroku i zawierał wniosek o wstrzymanie wykonania kary.

O odroczeniu wykonywania kary pozbawienia wolności orzeka ten sąd, który wydał wyrok orzekający tą karę w I instancji – a więc sąd rejonowy albo sąd okręgowy, zależnie od tego, który rozpoznawał daną sprawę jako pierwszy. W razie gdyby od wyroku I instancji była wniesiona apelacja i sprawa trafiła z sądu rejonowego do sądu okręgowego lub z sądu okręgowego do sądu apelacyjnego, w dalszym ciągu właściwy będzie tylko sąd I instancji. Wniosek podlega opłacie sądowej w kwocie 80 zł, wpłacanej w kasie sądu lub na rachunek bankowy dochodów budżetowych sądu (numery są dostępne na stronach internetowych sądów). Skazany niedysponujący taką kwotą może wnieść wniosek o zwolnienie go przez sąd od obowiązku jej uiszczenia, uzasadniając, dlaczego nie może jej ponieść bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania.

Jeżeli wymierzona kara nie przekracza 1 roku pozbawienia wolności, w razie gdy skazanemu sąd udzielił odroczenia na okres przynajmniej 1 roku, na podstawie art. 152 § 1 k.k.w. sąd na wniosek skazanego lub kuratora sądowego może orzec o warunkowym zawieszeniu jej wykonania, zmieniając tym samym pierwotne rozstrzygnięcie o bezwzględnej karze pozbawienia wolności (tj. „bez zawieszenia”). Pamiętąc trzeba, że – tak jak przy odroczeniu na podstawie art. 151 k.k.w. – sąd nie ma jednak takiego obowiązku. Orzeczenie o zawieszeniu wykonania kary jest w praktyce uzależnione od pozytywnego przebiegu okresu odroczenia, uzasadniającego twierdzenie, że mimo przebywania na wolności skazany sprawuje się dobrze, a brak pobytu w zakładzie karnym nie będzie niezgodny z celami wychowawczymi, jakie kara ma osiągnąć zarówno w stosunku do skazanego, jak i wobec społeczeństwa. Wniosek o zawieszenie kary także składa się do sądu, który orzekał w I instancji, i podlega on opłacie sądowej w kwocie 100 zł, od obowiązku uiszczenia której skazany również może zostać zwolniony przez sąd.

Powyżej podawana graniczna wysokość 1 roku kary pozbawienia wolności nie dotyczy przestępstw popełnionych przed dniem 1 lipca 2015 r., tj. przed wejściem w życie tzw. wielkiej nowelizacji kodeksu karnego i kodeksu postępowania karnego. Do 30 czerwca 2015 r. o warunkowe zawieszenie wykonywania kary można było ubiegać się, jeżeli kara nie przekraczała 2 lat pozbawienia wolności i zasada ta pozostaje w mocy co do tych przestępstw.
Odroczenie wykonywania kary z powodu „zbyt ciężkich skutków” dotyczy nie tylko kary pozbawienia wolności, ale także kary ograniczenia wolności (art. 62 k.k.w.). Czas odroczenia nie może przekroczyć 6 miesięcy, z tym że nie ma możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania tak jak przy karze pozbawienia wolności przewiduje to art. 152 § k.k.w.

Artykuł Jak uzyskać odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Masz rozprawę sądową i nie wiesz jak się do niej przygotować? Przeczytaj ten krótki poradnik napisany przez adwokata z ponad 10 letnim doświadczeniem.

Wiem, że rozprawa sądowa to dla wielu z Was stresujące wydarzenie, większość ludzi jest w sądzie rzadko i zwykle bywa tam w bardzo istotnych sprawach. Niezależnie od tego czy chodzi o alimenty dla dziecka, rozwód, sprawę z dłużnikiem czy oskarżenie o przestępstwo, warto wiedzieć co zrobić, żeby zwiększyć swoje szanse na osiągnięcie celu w procesie, a przy okazji zachować się przyzwoicie.

To są pierwsze ważne rzeczy, które trzeba zapamiętać: proces sądowy służy do osiągania celów, a rozprawa sądowa, z kilkoma wyjątkami, nie wymaga zachowania jakiegoś szczególnego ceremoniału i wystarczy Ci zwykła ludzka uprzejmość i przyzwoitość. Uwaga: to jest poradnik dla strony procesu, osoby, czyli osoby, której sprawa dotyczy, a jeśli masz być na rozprawie świadkiem, dotyczy Cię tylko część uwag tego poradnika.

Znaj akta sprawy

Czy mogę przeczytać akta sprawy? Jeśli zadajesz sobie to pytanie, jesteś we właściwym miejscu. Odpowiedź brzmi: tak, jako strona procesu możesz, a nawet powinieneś przeczytać akta oraz je sfotografować. Przed rozprawą powinieneś zacząć od dowiedzenia się tego, co według planów sądu, ma się na nadchodzącej rozprawie wydarzyć. Nie jest to żadna tajemnica. Jesteś stroną procesu (np. powodem, pozwanym czy oskarżonym), więc wystarczy zadzwonić do sekretariatu danego wydziału w sądzie, w którym toczy się sprawa i zamówić akta do czytelni. Numer znajdziesz na stronie internetowej, jeśli nie możesz go znaleźć, zadzwoń do Biura Obsługi Interesanta danego sądu i zapytaj o zamawianie akt. To wydaje się banalne, ale niestety często się zdarza, że ktoś opowiada mi o procesie, w którym uczestniczy i na zadane przeze mnie pytanie, czy czytał akta sprawy mówi, że w ogóle nie wiedział o takim prawie. Nie rób tego błędu i nie zmniejszaj swoich szans na wygranie sprawy.

WAŻNE: zadzwoń wcześniej niż na 3 dni przed terminem rozprawy, w przeciwnym wypadku sekretariat może Ci odmówić dostępu do akt.

równie WAŻNE: zamów akta do czytelni i od razu zapytaj czy możesz zrobić ich fotokopie, pracownik sekretariatu poinformuje Cię czy musisz napisać w tej sprawie pismo czy obejdzie się bez dodatkowych formalności.

Nie doradzę Ci czego w aktach szukać ani co w Twojej sprawie jest istotne, nie wiedząc ani czego sprawa dotyczy, ani też jakie dowody przemawiają na Twoją korzyść i niekorzyść. Doradzę Ci cytując prezydenta USA i dowódcę wojskowego z czasów II Wojny Światowej Dwight’a Eisenhower’a:
„Przygotowując się do bitwy, zawsze orientowałem się, że plany są bezużyteczne, ale planowanie jest nieodzowne”.

Właśnie tak jest w procesie, bo musisz rozważać różne scenariusze, które będą wymagały reakcji na rozprawie, ale przewidzieć wszystkiego nie zdołasz. Brak przygotowania prawniczego powinieneś zrekompensować wiedzą o dowodach i ich znaczeniu dla wyroku, który w sprawie zapadnie. Możesz oczywiście także skorzystać z usług adwokata, ale skoro czytasz te słowa, to prawdopodobnie rozważasz działanie samodzielne, bez pełnomocnika czy obrońcy.

Jeśli nie do końca wiesz co zrobić, możesz z nami skonsultować swoją sytuację w 20 minutowej rozmowie, bez żadnych zobowiązań.

Ubranie

Jak się ubrać do sądu? Idąc do sądu należy ubrać się porządnie, ale garnitur nie jest konieczny. Spodnie i koszula, w przypadku obu płci są wystarczające, ważne aby nie przychodzić w dresie albo w krótkich spodniach, czy spódniczce. Wiem, że nie powinno to mieć znaczenia, a jednak czasem ma: niektórzy sędziowie okazują przywiązanie do konserwatywnego stroju, zwłaszcza u swoich podsądnych.

Większą dbałość o strój trzeba wykazać, gdy chcesz wywrzeć określone wrażenie. Jeśli widzisz powód, aby podkreślić swoją dbałość o szczegóły, albo przynależność do określonej grupy, np. menedżerów czy przedsiębiorców którym świetnie się powodzi, zadbaj o to, żeby przyjść w garniturze. Jest to istotne także, jeśli chcesz wizualnie odciąć się od innych uczestników procesu. Jeśli jesteś oskarżony o udział w bójce i trójka pozostałych oskarżonych przyjdzie na rozprawę w dresie, a Ty ubierzesz marynarkę, zrobisz dobre wrażenie. Oczywiście samo to nie wystarczy do przekonania sędziego, że jesteś niewinny, ale pomoże go przekonać, że jesteś młodym, obiecującym człowiekiem, któremu warto dać szansę. Piszę o ubraniu, ponieważ dostaję pytania które tego dotyczą od ludzi których reprezentuję przed sądem. Strój może być ważny, ale to zachowanie a nie strój jest najważniejsze.

Jeśli wolisz zamiast czytania, żeby Ci o tym opowiedział, obejrzyj nagranie na naszym kanale Bez Żargonu w YouTube:

Wchodząc na salę rozpraw

Zakładam, że znasz adres budynku i numer sali, więc idziesz właśnie tam i czekasz na wywołanie sprawy. Protokolant wyjdzie z sali rozpraw i powie donośnym głosem np.: „w sprawie Filipa Curyło i innych proszę wszystkich na salę 7” albo „w sprawie Śliz przeciwko Gminie Miejskiej Kraków, proszę wszystkich na salę 4”. Zorientujesz się, że chodzi o Twoją sprawę, bez obawy. Postaraj się tylko nie spóźnić. Zwłaszcza jeśli Twoja nieobecność może przeszkodzić w odbyciu się rozprawy, możesz mieć kłopoty, a na pewno nie zrobisz dobrego wrażenia. Gdzie usiąść po wejściu na salę rozpraw? Zasada jest prosta: strona atakująca, oskarżająca lub wnosząca pozew, zajmuje miejsce w ławie po prawej stronie stołu sędziowskiego (po prawej ręce sędziego). Strona broniąca się, oskarżony lub pozwany, siada po stronie przeciwnej, czyli po lewej patrząc od strony stołu sędziowskiego. Nie przejmuj się tym za bardzo, sędzia powie Ci gdzie usiąść.

Jak w sądzie mówić i jak słuchać?

Sąd sprawdzi obecność i zrobi inne rzeczy, które związane są z jego planami na rozprawę. Może zapytać o to czy strony podtrzymują stanowisko, czy są skłonne do ugody, czy chcą coś powiedzieć, czy mają wnioski formalne albo dowodowe. Jeśli Ty mówisz do sądu, albo sąd mówi do Ciebie, wstajesz, chyba że sąd cię z tego zwolni. Takie są reguły i jeśli będziesz mówił lub słuchał siedząc, sąd Cię upomni.

Na sali rozpraw nie rozmawiasz bezpośrednio z przeciwnikiem, chyba że sąd na to zezwoli. Ze swoim pełnomocnikiem albo innym uczestnikiem rozprawy, siedzącym po tej samej stronie sali rozmawiać możesz, ale w taki sposób, żeby to nie przeszkadzało w rozprawie. Zamiast mówić do przeciwnika, zwracasz się do sądu, mówiąc „wysoki sądzie, mój przeciwnik mija się z prawdą, bo…”. Nie mów „panie sędzio” a już zwłaszcza „proszę pani”, czy „proszę pana”, bo zostaniesz upomniany, żeby „mówić do sądu”. Oznacza to właśnie posługiwanie się formami „wysoki sądzie” lub „proszę sądu”. W naszej kulturze prawnej zwroty te są przyjętymi sposobami komunikacji z sądem, który wydaje wyroki w imieniu RP, a konkretny sędzia, jedynie ten wymiar sprawiedliwości reprezentuje. Z tej przyczyny należy unikać zwracania się do sędziego słowami „proszę pana”, niezależnie od tego co o tym myślisz.

Jak powinienem traktować sędziego? Jest to bardzo potrzebne pytanie. To jak będzie wyglądała Twoja relacja z sędzią, zależy w dużej mierze od Ciebie. Sędzia to Twój potencjalny sojusznik, ktoś kto może Ci pomóc zrealizować Twoje cele w procesie, czy to jest uniewinnienie od zarzutu przestępstwa czy nakazanie Twojemu dłużnikowi zapłacenia tego co jest Ci winien. W takiej sytuacji, czy nie sądzisz, że prowokowanie czy złoszczenie go jest złym pomysłem? Wiele osób stających przed sądem, nie dostrzega tej potencjalnie pozytywnej roli sędziego w ich życiu i wykazuje łatwość wchodzenia w konflikt z sądem, czasami pod byle pretekstem. Masz być świadomy swoich podstawowych praw, przygotowany, uprzejmy i asertywny. Nie musisz być prawnikiem. Jeśli masz wątpliwości czy dasz radę, a sprawa jest dla Ciebie ważna, wyżej i niżej w tym artykule jest formularz kontaktowy,  który jest właśnie dla Ciebie.

Pamiętaj aby nie szukać w sądzie wrogów. Czasem słyszymy, że ktoś czuje, że jest na przegranej pozycji, bo ciotka kuzyna kolegi jego przeciwnika jest protokolantką w tym wydziale, w którym masz sprawę i to na pewno spowoduje, że sędzia będzie stronniczy. Uwaga: z bardzo wysokim prawdopodobieństwem nie spowoduje to, że będzie stronniczy i nie ma się czego obawiać. Upatrywanie w sądzie wroga nie jest dobrą strategią, w większości wypadków stoisz w takim starciu na słabszej niż sąd pozycji, a tych nielicznych wypadków, kiedy możesz zagrać z sądem ostro, jako laik prawdopodobnie nie rozpoznasz.

Wniosek: nie denerwuj i nie konfrontuj niepotrzebnie sędziego, zamiast tego bądź przygotowany, asertywny i pokaż się ze swojej najlepszej i najbardziej kulturalnej strony.

Czy mogę zapisywać to co dzieje się na rozprawie? Możesz, a nawet powinieneś. Pamiętaj aby robić skrótowe notatki z tego co dzieje się na rozprawie. Niektóre rozprawy mogą trwać kilka godzin, a protokół może liczyć kilkadziesiąt stron. Informacja z początku rozprawy może przydać się na jej końcu, a już sam fakt zapisania tej informacji zwiększy szanse, że ją zapamiętasz i wykorzystasz później na swoją korzyść. Protokół, a czasem nagranie będzie dostępne dopiero po rozprawie, a Tobie może się przydać jakiś szczegół, który zanotowałeś na tej samej rozprawie kilka godzin wcześniej.

Protokołowanie

Musisz być gotowy na to, że treść protokołu będzie dyktowana przez sędziego według następującego schematu:
– Ty (albo osoba akurat przesłuchiwana) mówisz zdanie lub kilka zdań.
– sędzia dyktuje te zdania protokolantowi, który zapisuje je w pliku na komputerze.

Sprawia to, że wypowiedź nie jest płynna, sędzia często przerywa jej tok, aby przebieg rozprawy został zapisany. Dla niektórych osób stanowi spore utrudnienie, zwłaszcza jeśli mają w zwyczaju mówić szybko lub chaotycznie. Na szczęście można się do tego przyzwyczaić, a z mojej praktyki wynika, że ludzie spodziewający się takiego sposobu protokołowania rozprawy, radzą sobie z tym znacznie lepiej.

Pamiętaj też, żeby kontrolować to co zostało przez sąd zapisane: masz prawo zgłaszać swoje wnioski i zastrzeżenia, jeśli wypowiedź została zaprotokołowana w sposób nieścisły albo niezgodny z tym co zostało powiedziane. Proszę, nie zakładaj od razu w takiej sytuacji, że sędzia fałszuje protokół. Sędzia na taką uwagę zareaguje alergicznie. Uprzejmie i asertywnie zwróć uwagę na swoje zastrzeżenia i poproś o zapisanie tego co Ty powiedziałeś lub usłyszałeś. Uprzejmość potrafi zdziałać cuda także w sądzie.

Jak zadawać pytania świadkom?

Przede wszystkim zadawaj pytania, a nie wydawaj oświadczenia. Zapytaj: „Czy dnia 18 września wieczorem był pan w restauracji Zielona Kuchnia?”. Jeśli świadek odpowie, że go tam nie było, a wiesz, że nie mówi prawdy, nie krzycz: „Jak to pana nie było, przecież ja tam wtedy byłem i pana widziałem, proszę sądu, ten świadek kłamie!”. Sąd nie wie jeszcze jak było naprawdę i Twoje oświadczenia skomentuje poleceniem, żebyś zadawał pytania, a nie składał oświadczenia. Pokaż sądowi pytaniami jak najwięcej okoliczności, które przekonają sąd, że świadek kłamie. Pytaj o to, gdzie w takim razie był, o której wyszedł z domu, czy kiedykolwiek był w tej restauracji, w czyim towarzystwie spędził wieczór, jak był ubrany, czy wie że w tej restauracji jest monitoring. Staraj się pokazać, że świadek ma motyw, żeby kłamać. Może to być konflikt z Tobą, próba ukrycia jakiejś kompromitującej okoliczności, chęć ochronienia drugiej strony procesu lub wiele innych rzeczy.

Ja przygotowując się do rozprawy raczej nie robię listy pytań do świadka, zamiast tego notuje zagadnienia, które chcę poruszyć, ewentualnie przygotowuję sobie cytaty z akt sprawy, które będę chciał wykorzystać, bo działają na niekorzyść zeznań, których się od świadka spodziewam.

I to właściwie wszystkie podstawy, które powinieneś znać. Pamiętaj, że sąd jest dla ludzi, a nie odwrotnie i wiedz, że nikt od Ciebie nie może wymagać posługiwania się żargonem prawniczym i znajomości zawiłości procedury. Pamiętaj, że jak mawiał Władysław Bartoszewski, „jeśli nie wiesz jak się zachować, zachowaj się przyzwoicie”. Powodzenia!

Mam nadzieję, że ten poradnik wyjaśnił Ci jak należy przygotować się do rozprawy i że dzięki temu wygrasz swoją sprawę.

Artykuł Jak się przygotować do rozprawy sądowej? pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Artykuł o tym jak należy postępować, żeby w sposób sprawny i uczciwy wygrać w sądzie proces o alimenty na dziecko, czyli uzyskać zadowalające Cię, wysokie alimenty. Skoro zadajesz sobie to pytanie, prawdopodobnie nie możesz liczyć na pomoc byłego partnera, a podejmowane dotychczas próby porozumienia z nim spełzły na niczym. Dobra wiadomość jest taka, że po swojej stronie masz prawo, a poniżej znajdziesz kompleksowy poradnik o tym jak przygotować się do sprawy o alimenty.

Dobrze przygotowany, poprawny pozew, usprawni cały proces

Na pewno wiesz już o tym, że aby zainicjować postępowanie przed Sądem, musisz wystąpić z pozwem na piśmie. Sprawy o alimenty rozstrzygane są przez sąd rejonowy w wydziale rodzinnym. O tym, który zajmie się twoją sprawą decydujesz Ty, ale masz tylko dwie możliwości do wyboru: sąd właściwy według miejsca zamieszkania dziecka, bądź Twojego byłego partnera. Wybór wydaje się prosty jeśli weźmiesz pod uwagę, że sprawa może nie skończyć się na jednej rozprawie i będziesz odwiedzać budynek Sądu przynajmniej kilkukrotnie.

Pamiętaj o tym, że chociaż to ty załatwiasz wszelkie formalności, sprawa dotyczy Twojego dziecka i dlatego ono będzie występować w sprawie w charakterze powoda, Ty natomiast działasz jako jego przedstawiciel dopóki nie osiągnie pełnoletniości. Były partner przeciwko któremu kierujesz pozew o alimenty w postępowaniu przed sądem nazywany będzie zaś pozwanym i tak należy go oznaczyć. Zapoznaj się z tymi pojęciami, ponieważ po oznaczeniu właściwego sądu, kolejnym elementem pozwu będzie wskazanie stron postępowania, to jest uprawnionego (powód) i zobowiązanego (pozwany) do płacenia alimentów z podaniem ich imion i nazwisk, a także numerów PESEL oraz adresów zamieszkania.

Dodatkowym wymogiem jest także wskazanie tzw. wartości przedmiotu sporu. W sprawie o alimenty wartość przedmiotu sporu to suma alimentów za jeden rok, zatem pomnóż kwotę alimentów jakich żądasz co miesiąc razy dwanaście. W niektórych sprawach ma to związek z obowiązkiem uiszczenia tzw. opłaty sądowej od pozwu, jednak powoda dochodzącego alimentów to nie dotyczy, ponieważ jest on zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych.

W tym miejscu możemy przejść do istoty sprawy. Przede wszystkim to Ty musisz wskazać jakiej kwoty alimentów miesięcznie na dziecko żądasz, sąd nie może się tego domyślać, ani nie zrobi tego za Ciebie. Dla dobra Twojego dziecka uwzględnij wszystkie wydatki jakie ponosisz na jego utrzymanie, ale pamiętaj, że w uzasadnieniu pozwu koniecznym będzie ich szczegółowe przedstawienie, dlatego nie może to być kwota dowolna. Dobrze jeśli na poparcie swoich twierdzeń powołasz stosowne dowody. O tym jednak szerzej piszemy poniżej, ponieważ jak najlepsze przygotowanie się do sprawy w tym zakresie daje szansę na to aby uzyskać wysokie alimenty, a my chcemy Ci w tym pomóc.

Warto w kolejnym punkcie pozwu wnieść o zabezpieczenie, czyli o przyznanie alimentów tymczasowo, jeszcze w czasie trwania sprawy.

Tak przygotowany pozew należy złożyć do Sądu w dwóch egzemplarzach, ponieważ jeden z nich zostanie przesłany do pozwanego.

Włóż wysiłek w gruntowne przygotowanie się do sprawy i uzasadnienie swoich żądań, a to będzie Ci się opłacać

Prawdopodobnie już między słowami stało się dla Ciebie jasne, że przygotowanie do sprawy o alimenty będzie wymagać od Ciebie odpowiedniego zaangażowania. Pamiętaj, że Sąd nie zna Ciebie, ani byłego partnera i nie wie tego w jakich warunkach żyjecie oraz jakie łączą was relacje. W pierwszej kolejności opisz zatem jak przedstawia się wasza sytuacja, czy pozwany uczestniczy w życiu dziecka przyczyniając się do jego utrzymania, a jeśli tak to w jakim stopniu. Wyjaśnij również dlaczego nie możecie porozumieć się w tej kwestii poza salą sądową. Wystarczy krótki opis, ponieważ najwięcej uwagi należy poświęcić przedstawieniu comiesięcznych wydatków jakie ponosisz na dziecko.

Chodzi tutaj nie tylko o koszty wyżywienia, odzieży, wizyt lekarskich, czy środków higienicznych i lekarstw. Trzeba uwzględnić również przypadający na dziecko udział w czynszu za mieszkanie, jak i opłatach za media. Jeśli płacisz za żłobek, przedszkole lub szkołę, nie zapomnij także i o tym. Jak najbardziej możesz wskazać też opłaty jakie ponosisz na dodatkowe zajęcia pozalekcyjne, czy to nauka języka obcego, basen, balet itd. Kino, teatr i inne hobby dziecka tak samo służą jego rozwojowi intelektualnemu i kulturalnemu, dlatego uwzględnij związane z tym wydatki. Podobnie rzecz ma się jeśli chodzi o zorganizowane wyjazdy w okresie ferii oraz wakacji. Aby to było dla Sądu czytelne, nie możesz poprzestać na wskazaniu uśrednionej kwoty jaką wydajesz miesięcznie na utrzymanie dziecka. Rozpisz to szczegółowo, tak aby przedstawić każdy wydatek z osobna i odpowiednio ile średnio kosztuje cię on miesięcznie.

Jest to kluczowa część pozwu, dlatego przygotuj i załącz dowody, które pozbawią pozwanego argumentów przeciwko Tobie. Przede wszystkim nie będzie mógł zarzucić Ci, że zawyżasz kwoty utrzymania waszego wspólnego dziecka. Z (co najmniej) kilkumiesięcznym wyprzedzeniem zacznij zatem gromadzić zaświadczenia (np. lekarskie), rachunki, a zwłaszcza faktury za poszczególne zakupy i usługi. Dokumenty te powinny przedstawiać rzeczywiste zdarzenia, w przeciwnym razie druga strona wykorzysta Twój błąd, a co gorsza, możesz nawet narazić się w ten sposób na odpowiedzialność karną. Podstawowa różnica jeśli chodzi o moc dowodową faktur, a paragonów polega na tym, że te wymienione jako pierwsze będą zawierać Twoje dane. Z paragonów nie wynika natomiast kto faktycznie dokonywał zakupów, po co więc pozbawiać się środków zdatnych do osiągnięcia zamierzonego przez Ciebie celu.

Ponieważ każdy z rodziców zobowiązany jest do utrzymywania dziecka, opisz zwięźle jak przedstawia się Twoja sytuacja finansowa, tzn. czy zarabiasz i jakie inne ciążą na tobie wydatki związane chociażby z dojazdem do pracy, bądź wynikające z zaciągniętych pożyczek, czy kredytu. Jeśli nie pracujesz i poświęcasz się wychowaniu Waszego wspólnego dziecka, jest to bardzo ważna informacja dla Sądu. Opisujemy tu aspekt materialny, ale obowiązek alimentacyjny jest znacznie szerszy i uwzględnia także sprawowanie pieczy i opieki nad małoletnim.

Jak opisać sytuację pozwanego?

Odniesienie się do sytuacji majątkowej pozwanego może stanowić niemały problem jeśli nie utrzymujecie ze sobą żadnego kontaktu lub stara się on ukrywać swój majątek. W takiej sytuacji można jednak liczyć na pomoc Sądu. Należy zawnioskować o zobowiązanie pozwanego do przedstawienia dokumentacji dotyczącej osiąganych przez niego zarobków, bądź o zwrócenie się przez Sąd do instytucji i organów o udzielenie potrzebnych informacji co do jego statusu i posiadanego mienia. Będzie to na przykład Urząd Pracy gdzie można sprawdzić, czy pozwany zarejestrował się jako bezrobotny, ZUS oraz Urząd Skarbowy. Jak widzisz, istnieją sposoby, które pozwolą Ci obnażyć przed Sądem nieuczciwość byłego partnera lub partnerki i jego stosunek względem obowiązków rodzicielskich.

Inna rzecz, że Sąd ustalając wysokość alimentów oczywiście bierze pod uwagę osiągane przez pozwanego dochody, nie są one jednak jedynym decydującym wyznacznikiem kwoty jaka zostanie przyznana wyrokiem. To co będzie badał Sąd, to wykorzystanie przez pozwanego posiadanych kwalifikacji i jego potencjału zawodowego. Jeśli pozwany wskazuje na niskie wynagrodzenie, będąc jednocześnie zdolnym do podjęcia lepiej płatnej pracy – orzeczone alimenty mogą być wyższe, współmierne do zarobku jaki mógłby osiągać. Analizując swoją sytuację zastanów się zatem, czy aby nie przedłożyć atrakcyjnych pod względem finansowym ofert pracy na stanowisku, na którym mógłby zostać zatrudniony pozwany, zgodnie z jego zainteresowaniami i umiejętnościami. Z pewnością znajdziesz je w Internecie.

Trudno nam wyodrębnić jeden całościowy katalog środków dowodowych, które przydadzą się w Twojej sprawie. Każda sprawa jest inna i tak też będzie rozpatrywana przez Sąd – indywidualnie. Na pewno zarówno Ty, jak i druga strona zostaniecie przesłuchani na okoliczność rozmiaru usprawiedliwionych potrzeb małoletniego oraz waszych możliwości zarobkowych i majątkowych. Jeśli Twoja najbliższa rodzina i przyjaciele mają o tym wiedzę, możesz wskazać ich jako świadków i podać na jaki adres Sąd powinien skierować do nich pisemne wezwania na rozprawę.

O ile posiadasz wiadomości e-mail, SMS-y, zdjęcia, nagrania, a nawet wydruki z portali społecznościowych jak np. Facebook, Instagram, z których wynikają informacje istotne dla toczącego się postępowania o alimenty, jak najbardziej możesz je załączyć do pozwu. Twój były partner lub partnerka może z jednej strony twierdzić, że żyje skromnie, a jednocześnie chwalić się w sieci drogimi zakupami lub zagranicznymi wakacjami. Ma to takie znaczenie, że rodzice powinni zapewnić dziecku standard życia na takim samym poziomie na jakim sami funkcjonują.

Czy ustalone przez sąd alimenty można podnieść?

Z biegiem lat zmieniają się okoliczności życiowe zarówno osoby uprawnionej do alimentów, jak i zobowiązanego do ich płacenia. Jeśli wyrok zasądzający alimenty zapadł już jakiś czas temu, niewykluczone, że w Waszym przypadku doszło do diametralnej zmiany tych okoliczności, wymagającej podwyższenia kwoty przyznanych wcześniej na dziecko alimentów.

W przypadku dziecka oczywistym jest, że wraz z jego wzrostem, rosną także jego potrzeby. Rozpoczęcie edukacji szkolnej wiązać się będzie przecież z wydatkami takimi jak książki, przybory szkolne, korepetycje i dodatkowe zajęcia. Kolejnym takim etapem w wielu przypadkach będzie podjęcie studiów i wyjazd do innego miasta. Wspomnieć bowiem należy, że sam fakt ukończenia 18 roku życia nie zwalnia rodziców z obowiązku alimentacyjnego wobec ich dzieci, tak długo aż nie będą samodzielne na tyle aby same się utrzymać.

W odpowiedzi na pytanie jak dostać wysokie alimenty zostały omówione szeroko wydatki, które wpływają na kwotę zasądzoną wyrokiem, a te wymienione w akapicie powyżej ściśle związane są ze zmianą wynikającą z faktu dorastania dziecka. Wobec tego dodać należy, że gama okoliczności uzasadniających podwyższenie kwoty alimentów jest o wiele szersza i analizowana na potrzeby każdego przypadku z osobna. Może być tak, że dziecko zachoruje i wymagać będzie opieki lekarskiej, zażywania leków, czy rehabilitacji, ale o zmianę wysokości pierwotnie zasądzonego świadczenia możesz ubiegać się także w razie wystąpienia Twoich problemów zawodowych, czy życiowych.

Podobnie jak w przypadku starań o przyznanie alimentów, tak i w razie wystąpienia z powództwem o ich podwyższenie, sąd będzie badał dwie zasadnicze kwestie: potrzeby uprawnionego oraz zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego. W związku z tym, również pozytywna zmiana w sferze finansowej byłej partnerki (partnera), może stanowić przyczynę domagania się wyższej kwoty świadczenia, ponieważ od rodziców oczekuje się zapewnienia dziecku warunków na poziomie równym ich stopie życiowej. Zatem im lepiej powodzi się zobowiązanemu, tym wyższej kwoty alimentów można się domagać, pod warunkiem, że pozostaje ona adekwatna do kosztów utrzymania dziecka na stopie życiowej rodziców. Wśród przykładów istotnej zmiany w sferze majątkowej zobowiązanego można wymienić m.in. zmianę pracy na lepiej płatną, awans i podwyżkę, zdobycie nowych kwalifikacji, bądź zmniejszenie kosztów utrzymania co może być spowodowane np. spłatą kredytu.

Zmiana któregokolwiek z omówionych powyżej czynników stanowić będzie uzasadnienie dla wystąpienia z powództwem o podwyższenie alimentów, pod warunkiem, że ma ona charakter istotny. Czy w każdym przypadku konieczne będzie prowadzenie sporu przed Sądem? Oczywiście gdy możecie się porozumieć, nie będzie takiej potrzeby, ugoda będzie wystarczająca. Relacje między byłymi partnerami różnie się jednak układają i niestety gdy zobowiązany z własnej woli nie poczuwa się do dostarczania środków utrzymania stosownie do zmieniających się potrzeb uprawnionego, konieczne może stać się uregulowanie tej sytuacji właśnie przez Sąd.

Skoro masz już za sobą sprawę o alimenty, zapewne dobrze wiesz co należy zrobić aby zainicjować postępowanie przed sądem. Na początku tego artykułu omówiliśmy elementy pozwu, które muszą się w nim znaleźć aby postępowanie odbyło się sprawnie. Przygotowując pozew we własnym zakresie należy sporo uwagi poświęcić jego uzasadnieniu. W pierwszej kolejności powinno się w nim znaleźć odniesienie do wyroku poprzednio zapadłego w sprawie o alimenty. Bardzo ważne jest opisanie wszystkich znanych Ci okoliczności przemawiających za zmianą wysokości alimentów i potwierdzających te twierdzenia dowodów. Sąd może pomóc stronie, która nie jest reprezentowana przez adwokata, ale warto pamiętać, że to Ty masz udowodnić fakty, na które się powołujesz, zatem zaniedbując ten element ryzykujesz porażkę. Podnoszone przez ciebie twierdzenia powinny znaleźć potwierdzenie w dowodach i załącznikach w postaci zaświadczeń, rachunków i faktur. W tej kwestii odsyłamy cię do fragmentu o uzasadnianiu pozwu o alimenty. Wszystkie uwagi tam zawarte dotyczą dowodów, które można zastosować także w Twojej sprawie o podwyższenie alimentów.

Jak widzisz, sprawa o alimenty z pewnością nie należy do łatwych, niemniej wkładając w jej przygotowanie wysiłek, masz duże szanse na uzyskanie korzystnego wyniku. Mamy nadzieję, że ten poradnik pomoże Tobie i Twoim dzieciom na wygranie procesu i w efekcie na poprawę jakości życia. Jeśli uważasz, że ta treść jest wartościowa, udostępnij link do niej na swoim FB.

Artykuł Jak dostać wysokie alimenty na dziecko? pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.

Przeszukanie domu lub mieszkania jest zdarzeniem stresującym, wiążącym się z ingerencją w prywatność, a często także ze wstydem przed rodziną lub sąsiadami. Łatwo w takiej sytuacji zapomnieć o swoich prawach, zwłaszcza, że informacje których udzielają przeszukujący policjanci, mają chatrakter rutynowy i nie są wystarczające do podjęcia rozsądnych decyzji.

Zdajemy sobie sprawę, że nie każdy korzysta z pomocy adwokata, który może rozwiać wątpliwości i pomóc w obronieniu się przed nadużyciami i w szybkim odzyskaniu rzeczy, zabranych z mieszkania w sposób niesłuszny. Niniejszy tekst ma przekazać podstawowe informacje na temat praw i obowiązków związanych z przeszukaniem. Poradnik ten jest przeznaczony zwłaszcza dla osób, które nie mają wykształcenia prawniczego i pilnie potrzebują informacji o przeszukaniu.

Zaczniemy od kwestii podstawowych praw i obowiązków oraz kilku rad dotyczących zachowania w trakcie przeszukania.

1. Czy policja może przeszukać mieszkanie lub dom w nocy?

Może, ale tylko w wyjątkowych wypadkach. Przeszukanie mieszkania lub domu (a dokładnie „zamieszkałego pomieszczenia”) może nastąpić w godzinach od 6 do 22, przy czym przeszukanie zaczęte w tych godzinach, może być kontynuowane w nocy, czyli także po 22. Wyjątkowo, przeszukanie może się rozpocząć także poza tymi godzinami, ale musi to być „wypadek niecierpiący zwłoki”. Wypadkiem niecierpiącym zwłoki jest na przykład sytuacja, gdy zachodzi niebezpieczeństwo ukrycia szukanej przez policję rzeczy albo zwłoka grozić może zniekształceniem lub utratą poszukiwanego dowodu (np. narzędzie zbrodni może zostać ukryte bądź zniszczone, odzież zawierająca ślady może zostać wyprana itd.).

2. Czy policja może przeszukać mieszkanie nie mając nakazu przeszukania?

Może, ale tylko w wyjątkowych wypadkach. Co do zasady, przeszukanie powinno nastąpić na podstawie postanowienia sądu lub prokuratora. Postanowienie to policjanci powinni mieć przy sobie i umożliwić zapoznanie się z nim osobie, u której ma nastąpić przeszukanie. W „wypadkach niecierpiących zwłoki” (powyżej tłumaczymy co znaczy to pojęcie), przeszukanie może nastąpić na podstawie nakazu kierownika jednostki policji, z której jest przeszukujący policjant lub tylko jego legitymacji służbowej. W takich wyjątkowych sytuacjach, prokurator lub sąd będzie musiał postanowić o zatwierdzeniu lub odmowie zatwierdzenia przeszukania już po jego zakończeniu. W razie przeszukania na podstawie nakazu lub legitymacji służbowej, należy koniecznie żądać doręczenia postanowienia o zatwierdzeniu przeszukania – macie Państwo takie prawo i trzeba z niego korzystać.

3. Czy osobie, której mieszkanie jest przeszukiwane, można odmówić obecności w czasie przeszukania?

Nie można. Przez cały czas trwania przeszukania, osoba u której jest ono przeprowadzane, może być w mieszkaniu i funkcjonariuszom „patrzeć na ręce”. Dbałość o własny interes nakazuje skorzystać z tego prawa, pamiętając że przepisy nie przewidują możliwości „wyproszenia” gospodarza lokalu dla komfortu pracy policjantów.

4. Czy właściciel mieszkania może żądać obecności innych osób w czasie przeszukania?

Tak i należy z tego prawa skorzystać. Nie tylko właściciel, ale osoba, którą kodeks postępowania karnego określa jako „gospodarza lokalu”, ma prawo żądać, aby przy przeszukaniu była obecna także inna osoba, przez niego wskazana. Policjanci nie mogą temu żądaniu odmówić, chyba że obecność takiej osoby w istotny sposób utrudni przeszukanie. Zapewniając sobie obecność osoby trzeciej „dmuchamy na zimne”, bowiem zwiększamy prawdopodobieństwo, że uda nam się udowodnić ewentualne nieprawidłowości w zachowaniu funkcjonariuszy.

W tekście Przeszukanie domu lub mieszkania cz. II: jak zadbać o swoje prawa przeczytacie Państwo o tym jak należy się zachować wobec policjantów, aby w sposób optymalny zadbać o swoje interesy.

Artykuł Przeszukanie domu lub mieszkania cz. I: nakaz przeszukania, uczestnicy, godziny w których może się odbyć. pochodzi z serwisu Śliz i Curyło Adwokaci.